Angst, de Nachtmerrie van je Dromen

Voorwoord

Op een dag in september 2022 zag ik in een visioen ineens een monnik verschijnen. Deze was gekleed als in de tijd van Jezus. Hij was heel vriendelijk en zacht en wachtte geduldig tot ik zover was om zijn boodschap te ontvangen. Hij maakte zich bekend als één van mijn gidsen, die al mijn hele leven bij mij was, maar zich tot dan toe nog niet had laten zien. Nu was de tijd rijp, dat hij dit wel deed en hij nodigde mij uit om een boek te gaan schrijven. Een boek over angst. Ik riep meteen: “Alweer”?! Ik heb al verschillende boeken geschreven en die werden niet of nauwelijks gelezen, laat staan verkocht. Hij moest lachen en vertelde heel rustig, dat dit klopte, maar dat het bij dit boek anders zou zijn. Meer echt. Het boek zou passen in de Tijd, dat het boek uitgegeven zou worden en dat er veel mensen baat bij zouden hebben.

Ik voelde zijn boodschap binnenkomen, die hij met veel Liefde vertelde en ik begon het onderzoek naar het ontstaan van Angst in het leven van de mens. Al moet ik bekennen, dat ik zelf ook echt wel angst voelde om zo’n opdracht goed te kunnen volbrengen. Het voelde voor mij als een grote opdracht, die ik zo goed mogelijk wilde uitvoeren. Dat voelt nog steeds zo, maar het voelt inmiddels ook vertrouwd en geliefd door mij. Ik heb er ontzettend veel van geleerd. Niet in de laatste plaats in en voor mijn eigen leven. Daar ben ik ook heel dankbaar voor.

Gaandeweg wende ik echter aan het idee om een boek te schrijven met dit onderwerp en ontstonden er in mijn hoofd ideeën en ontwerpen die ik kon gaan beschrijven. Ook bedacht ik me, dat ik de ervaringen die ik in mijn werk als Personal Life Consultant opgedaan heb, kon verwerken. De sessies met verschillende cliënten, waarin ik hen mocht helpen en begeleiden dwars door al hun angsten heen naar hun levensmissie, vormden een prachtige bron. Ik kon ook mijn eigen ervaringen van angst hierin meenemen. Ik heb immers ook zelf gevoeld en meegemaakt wat angst met je kan doen en hoe de angsten je tegenhouden op je weg naar je dromen om deze te realiseren.

Eén van de mooiste voorbeelden die ik onthouden heb, vind ik de energie van Afgunst. Je ziet, dat ik het woord “afgunst” met een hoofdletter schrijf. Dat doe ik, omdat de energie van afgunst door mij ervaren wordt als een soort persoon. Het voelde voor mij als de naam van de energie, Afgunst. De hoofdletters kom je overal tegen in dit boek. De emoties en gevoelens schrijf ik met een hoofdletter, alsof het namen en personen zijn. Wat Afgunst doet en betekent voor de mensheid beschrijf ik verderop in het boek, in hoofdstuk 12.

Dankzij de sessies met mijn cliënten heb ik veel geleerd over emoties en gevoelens en hoe zij het gedrag van mensen beïnvloeden. Zo ook met Afgunst. Die vond ik niet leuk en ik was er zelfs boos op. Tot ik er in een sessie achter kwam dat Afgunst eigenlijk een heel sterk gevoel is. Van alle negatieve gevoelens die ik heb leren kennen, bleek Afgunst de sterkste. In deze sessie zag ik Afgunst als een gifgroene, olieachtige substantie, die driftig probeerde om mijn huis binnen te komen. Dit wilde ik echt niet, dus ik bood weerstand. De Monnik liet mij toen zien, dat deze weerstand van mij juist energie gaf aan Afgunst en hem sterker maakte. Ik begreep dit wel, maar wist niet hoe ik mijn weerstand kon stoppen.

Ik keek nog eens goed naar Afgunst en zag zijn worsteling om binnen te komen. Ik zag zijn frustratie groeien en ineens viel mij in, dat Afgunst eigenlijk wel heel erg sterk was. Op het moment dat ik mij dit realiseerde, voelde ik respect voor zijn kracht opkomen in mij. Meteen veranderde de gifgroene, olieachtige substantie in een vaste vorm van energie. Afgunst veranderde in een frisse, schone jongeman, die Respect genoemd wilde worden. Meteen was de lucht helder. Er scheen meer Licht en de geur was frisser. Alles klaarde op toen Afgunst veranderde in Respect.

Ik gebruik dit voorbeeld om jullie te laten zien hoe mijn werk in elkaar zit en hoeveel ik geleerd heb over de manier van werken van het Universum, de gidsen en de engelen. Het was nooit in mijn brein opgekomen, dat het stoppen van weerstand bieden aan iets wat je vervelend vindt, zou leiden tot rust, waarin de vervulling van de wens tot stand zou komen. Ik had nooit kunnen bedenken, dat de vervulling van de wens om Afgunst buiten de deur te houden, begon bij het respect hebben voor de kracht van een gevoel. Hierdoor stopte de weerstand en het negatief aandacht vragen van Afgunst en kwam er ruimte voor Respect. Dit verzachtte mijn harde boosheid naar Afgunst meteen en toen kon Afgunst ook veranderen.

Door al deze ervaringen te onderzoeken en te bundelen, kwam ik erachter dat er één echte, grote, wezenlijke angst in alle mensen zit waar allerlei andere angsten uit ontstaan zijn. Deze wezenlijke angst is de Angst voor Verlies van de Eigenwaarde en het Zijn van de mens in Oorsprong. De Angst voor het Bestaansrecht van de mens. De mens is door de eeuwen heen deze Eigenwaarde en het Zijn daadwerkelijk verloren door de vele aanvallen op de mens. In hoofdstuk 1 en 2 beschrijf ik uitgebreid hoe de mens in het allereerste leven op deze Aarde met schrik, boosheid en haat te maken krijgt om het oorspronkelijke, zuivere Licht en de oorspronkelijke, zuivere Liefde, zo snel mogelijk kapot te krijgen. Ook op de dag van vandaag worden mensen veroordeeld, bedreigd en gedood, omdat anderen hun Eigenwaarde en hun Zijn niet kunnen accepteren.
In dit boek heb ik beschreven hoe deze Angsten zijn ontstaan, hoe ze in elkaar overlopen en hoe ze het gedrag van de mensen onderling beïnvloeden. Door dit te beschrijven, ontstaat er bewustzijn en begrip voor zichzelf en de ander. Er ontstaat begrip door bewust te zijn hoe het Brein van de mens gevoelens en emoties probeert te vertalen. Gevoelens en emoties hebben geen woorden van zichzelf; die komen pas als de gevoelens en emoties opgestegen zijn naar het Brein. Daar ligt de woordenschat klaar dat het Brein in de prille jeugd heeft geleerd en gedurende het leven heeft uitgebreid. Het Brein probeert uit die grote voorraad woorden de juiste te pakken die voor het gevoel of de emoties gelden. Dit kan goed gaan, maar dit kan ook fout gaan. Fout, in de zin van een vertaling zien te vinden voor een overweldigend gevoel. Hoe en welke woorden kan het Brein dan gebruiken om de overweldiging te kunnen omschrijven?

Een goed voorbeeld hiervan is het overweldigende gevoel van uitputting en klem zitten in de situatie van een mantelzorger. Heel wat jaren voor iemand zorgen en dat ook echt goed en met Liefde willen doen, kan zijn tol gaan eisen. Het kan tot uitputting leiden. Het leven van een mantelzorger bestaat vaak uit meer levensgebieden dan alleen de mantelzorg. Het hebben van een gezin en werk hoort er vaak ook bij. Om maar niet te spreken van “gewoon zichZelf”. Dit Zelf krijgt geen aandacht meer. Daar is doodeenvoudig geen tijd meer voor.

Helaas heeft dit Zelf wel af en toe aandacht nodig. Daarmee wordt het opgeladen. Het Zelf wordt dus door gebrek aan aandacht niet opgeladen en wordt moe. Het Zelf gaat signalen uitzenden naar het Brein van de mantelzorger dat het opgeladen wil worden. Het Zelf wordt bang, dat het niet meer overeind kan blijven. Het Brein pakt deze Angst op en vertaalt het als mogelijkheid om te falen in de wil om te kunnen zorgen. Er komt Angst in het Brein van de mantelzorger om te falen. Dit wil de mantelzorger niet en die geeft het Brein opdracht om met meer Vastberadenheid de Wil op te dragen om te blijven zorgen. Dit lukt even, maar dan komt het signaal weer van het Zelf, dat het opgeladen wil worden. Het Zelf geeft het gevoel van uitputting af en het Brein vertaalt dit gevoel zo goed mogelijk. Het geeft een vertaling van paniek af, dat de mantelzorger het niet volhoudt.

Het Zelf gaat een oplossing bedenken om deze situatie te stoppen, omdat het levensbedreigend is voor het Zelf. Het Zelf van de mantelzorger is in paniek en heeft een enorme Angst om dood te gaan. Het Brein ontvangt dit enorm grote gevoel van Angst om dood te gaan, alsmede de smeekbede van het Zelf om de situatie op te lossen. Deze twee gevoelens, Angst om dood te gaan en het dringende gevoel om het op te lossen, moet het Brein combineren! Dit doet het Brein dan ook heel braaf. Het geeft als antwoord op de twee gevoelens de gedachte aan de mantelzorger dat het heerlijk zou zijn als de mens, waarvoor gezorgd moet worden, dood zou gaan. Nou, daar schrikt de mantelzorger enorm van! Dat mag toch niet! Dat is toch slecht! En daar komt weer een Angst om de hoek kijken. De Angst om een slecht mens te zijn. Een mens met zulke gedachten moet immers wel slecht zijn. Nee, dat is niet zo. Het is juist een liefhebbende, trouwe en verantwoordelijke mens, die doodmoe is en uit de situatie wil, om uit te kunnen rusten. Het Brein geeft deze gedachte aan de mens om deze bewust te maken, dat de vermoeidheid echt zo groot is, dat er een oplossing moet komen. Die oplossing kan ook zijn dat er meer hulp komt. Het bewustzijn dat alleen dit aan de hand is, kan voor veel opluchting zorgen en ruimte geven om het Zelf aandacht te geven. De rust van het Zelf opladen, kan de zorg verder doen gaan. De Angst om te falen en de Angst om slecht te zijn, verdwijnen als sneeuw voor de zon. De Liefde stroomt weer bij de mantelzorger en deze heeft weer energie om door te gaan.

Door het bewustzijn en begrip van de “slechte” gedachte, ontstaat er dus rust en ruimte om verder te kijken dan de Angst. Door het verder kijken ontstaat er helderheid in het Brein en door de helderheid in het Brein ontstaan er ideeën en oplossingen om de Angsten te verwerken, deze los te laten en te vervangen door Vertrouwen.

Vertrouwen om, ondanks alles wat eng is en je tegen zou kunnen houden, toch verder te kunnen gaan op je Pad om je dromen waar te maken. Als Vertrouwen in de plaats is gekomen van de nachtmerrie Angst, dan kun je Angst gaan zien als een beschermer, een bodyguard, die je waarschuwt als er gevaar dreigt. Door het begrip en de helderheid in je Brein kun je dan zelf bekijken of Angst gelijk heeft of dat er gevaar bestaat op je Pad. Al naargelang je beoordeling kun je de keuze maken om andere stappen te zetten op het Pad naar je dromen, of dat je toch op dezelfde voet verder gaat.
Dat bepaal je zelf. En zo verandert Angst van een vijand die je weerhoudt om je dromen waar te maken, in een metgezel op je Pad naar je nieuwe toekomst, die jou juist beschermt en behoedt voor misstappen.

In het boek gebruik ik dus hoofdletters bij de emoties en gevoelens, zoals ik in het bovenstaande Angst soms ook met een hoofdletter heb geschreven. De hoofdletters staan symbool voor de mate waarin het bewustzijn van de mens voor de betekenis van deze emoties en gevoelens in hun leven aanwezig is. Als de mens zich in het dagelijks leven niet bewust is van de impact van emoties en gevoelens op het totale leven schrijf ik de emoties en gevoelens met een kleine letter. Als de emoties en gevoelens echter grote impact en bewustzijn hebben schrijf ik ze met een hoofdletter.
Dit betreffen onder andere de emoties en gevoelens van Angst, Verdriet, Pijn, Boosheid, Gebrek, Machteloosheid, Afgunst, Jaloezie, Vertrouwen, Geluk, Vrijheid en Liefde.



Hoofdstuk 1
Het verlies van Liefde en de
komst van Arrogantie

Dit wordt dus een boek over angsten van de mens. Angsten, die uiteindelijk allemaal terug te voeren zijn op één grote angst, namelijk de Angst voor Verlies en Gebrek aan Veiligheid en Liefde. De gevoelens van Angst, Verlies, Gebrek, Veiligheid en Liefde zijn niet alleen in staat om het leven van de mens te verrijken. Nee, deze gevoelens zijn ook in staat om het leven van mensen te beperken. Deze angsten beïnvloeden de levens van mensen. Zij kunnen zo sterk zijn, dat zij de richting en de inrichting van de levens van mensen kunnen bepalen. Zij kunnen de Macht over het leven over gaan nemen, zodat de mens een machteloos wezen wordt. De mens gelooft dan dat Veiligheid en Liefde niet voor hen bestaat of gegund is. En dat is niet waar! Veiligheid en Liefde bestaan voor iedereen. Het is iedereen gegund. Maar de mens is dat geloof kwijtgeraakt! Dat wil ik graag verder uitlichten.

“In den beginne was er …” en hier verlaten wij het citaat uit de Bijbel en de Bijbel zelf, behalve de namen uit het Christelijk geloof. God en Jezus blijf ik wel zo noemen omdat deze namen heel bekend zijn en zij symbool staan voor de onmetelijke, allesomvattende energie (God) en het Zuivere Licht en de Zuivere Liefde (Jezus).

Alle Zielen van de mensen op Aarde leefden eerst in het Paradijs in en met de Vanzelfsprekendheid van Liefde. Zij vertrouwden op de Liefde en leefden in en met Liefde. Er bestond niets anders. Tot er op een bepaald moment onrust bij de Zielen in het Paradijs ontstond. Een aantal Zielen werden onrustig en daarmee ontevreden. God merkte dit en omdat Hij zoveel van de Zielen hield, bedacht Hij een plan. Ze mochten, als ze dat wilden, een Spel gaan spelen. Het Spel van de Duisternis. De Zielen kenden dit niet, want in het Paradijs met Liefde was er alleen maar Licht. God nodigde hen uit om mee te spelen en legde uit, dat er twee partijen zouden bestaan. Een partij Lichte Zielen, oftewel zoals ze al waren, en een partij Duistere Zielen, die gespeeld zullen worden door andere Lichte Zielen. Die kregen een zwart hesje aan. Dit kun je vergelijken met de gymles op school of een partijtje voetbal met de eigen spelers van een club. Die kinderen krijgen ook een hesje aan om aan te geven dat zij de tegenstanders zijn. De onrustige Zielen raakten geïnteresseerd en God vertelde verder. Hij zou hen een eigen planeet geven waar ze dit spel konden spelen en noemde deze planeet: Aarde.

Elke Ziel die mee wilde doen met het Spel mocht naar de Aarde. Velen wilden heel graag en God riep die engel bij zich, waarvan Hij wist dat deze engel zich het langst het Licht zou herinneren. Deze engel kreeg een zwart hesje aan en werd bekend als de meest donkere speler van het Spel van de Duisternis: de Duivel.

Alle Zielen die het spel wilden spelen, vertrokken naar de Aarde om daar in stoffelijke lichamen het Spel van de Duisternis te spelen. De Zielen werden mensen. Het doel van het Spel was om het Licht zo snel mogelijk uit te schakelen, zodat de Duisternis de winnaar was. Dan konden de Zielen alles wat met Duisternis te maken heeft, leren ervaren. Alleen, het lukte niet om het Licht snel uit te schakelen. Het Licht bood sterke weerstand, ondanks de herhaalde aanvallen gedurende vele jaren. God stuurde nog een hele lichte Ziel naar de Aarde. Deze mocht de ultieme ervaring meemaken van het Verlies van het Licht. Dit was Jezus, het voorbeeld van Licht en daarmee Liefde.

Volgens het Christelijk Geloof was Jezus Licht en Liefde en bracht Hij Liefde. Hij was een Ziel, die totaal geen kwaad in de zin had, maar werd wel gekruisigd. Jezus stierf aan het kruis en daarmee ging er zo’n grote schok door de mensheid, dat op datzelfde moment de Liefde, die ook in de harten van de mensen leefden, voor een groot gedeelte stierf. Het hart van de mensheid verloor de Liefde en daarmee ook het gevoel dat het veilig was voor de mensen om lief te hebben. In plaats daarvan ontstond er een angst om lief te hebben! De mensheid zag dat er zomaar door toedoen van een paar mensen een einde aan een leven gemaakt kon worden. Alleen maar om Liefde uit te kunnen roeien! Hiermee werd Angst voor Verlies van Liefde en het lijden aan Gebrek aan Liefde geboren. Het leven met deze Angst werd heel donker, want Liefde gaf ook Licht aan het leven en dat was nu weg. Met één enkele daad, namelijk het kruisigen van Jezus, konden alle Zielen ervaren wat Duisternis is.

In onze huidige tijd weten we allemaal wel wat die Duisternis inhoudt en dat er veel Licht verloren is gegaan. Althans? Is dat wel zo? Ja, er is veel Licht duister gemaakt, maar er is ook veel Licht, wat wel licht is gebleven. Er is genoeg Licht duister gemaakt op Aarde om alle Zielen te laten ervaren wat het leven in de Duisternis inhoudt. De Zielen konden hiermee de vergelijking maken met het leven in het Paradijs zonder Duisternis. De Zielen ontdekten, dat het leven met het Licht toch wel fijner is. Op het moment, dat de Zielen dat voelden, wilden Zij weer terug naar het Licht; naar hoe het was, voordat het Spel gespeeld werd. Ze ontdekten echter dat dit niet zo simpel was! Vele Zielen waren zo goed in hun spel opgegaan, dat zij zich het Licht niet meer konden herinneren! Hoe moest het nu? Hoe konden deze Zielen, en eigenlijk alle Zielen die meededen met het Spel der Duisternis, zich hun eigen oorspronkelijke Licht weer herinneren?

Daar moest God nog een ander plan voor bedenken. Het plan van de terugkeer van de herinnering aan het oorspronkelijke Licht. Hij kreeg een prachtige idee. Hij zou alle Zielen zo sterk laten voelen dat Duisternis het leven eenzaam en koud maakt, dat de Zielen vanzelf wilden stoppen met het spelen van het Spel van de Duisternis. Maar de Zielen konden helemaal niet zomaar stoppen met spelen! Daar was meer voor nodig! Een mooi voorbeeld hiervoor is het sprookje van de rode schoentjes. In dit sprookje komen ook de bijbehorende gevoelens van arrogantie en afgunst voorbij. Deze gevoelens hebben de mensen tijdens het Spel van de Duisternis ontwikkeld.

Het sprookje met de rode schoentjes:

Dit sprookje gaat over een meisje dat op jonge leeftijd vrij kort achter elkaar haar ouders verliest. Ze heeft dan niets en niemand meer, maar om toch een beetje troost te bieden, krijgt ze rode schoentjes van iemand die begaan is met haar lot. Ze vindt ze prachtig! Ze ontmoet dan een rijke dame die haar in huis neemt. Ze moet echter haar rode schoentjes weggooien, omdat deze rijke dame ze te armoedig vindt voor haar rijkdom. Verder wordt het meisje zo verwend met mooie kleren en schoenen dat zij haar eenvoudige rode schoentjes langzaam vergeet.

Ze groeit op en mag haar eigen kleding en schoenen uitkiezen. Ze kiest toch weer voor rode schoentjes, maar mag deze van de dame niet naar de kerk aan, want dat is te frivool. Ze doet het echter toch en wordt als dwars en arrogant gezien door iedereen in de kerk. Ze vlucht de kerk uit en ontmoet een soldaat, die buiten bij de kerk zit. Hij heeft dezelfde mening als alle mensen in de kerk en vindt ook dat rode schoentjes niet in een kerk thuishoren, maar wel in een danszaal. Hij tikt met zijn sabel tegen de schoentjes en deze zijn vanaf dat moment betoverd! Wat dit inhoudt zien we later. De dame is heel verdrietig dat het meisje zo arrogant is geworden en alleen maar aan haar eigen plezier denkt. Om haar een les te leren, verbiedt ze het meisje om naar het dansfeest in het dorp te gaan.

Maar dan wordt de dame ziek en moet het meisje haar elke drie uur medicijnen geven. Dan krijgt ze het plan om toch even stiekem naar het feest te gaan. Het duurt immers toch drie uur voor de dame haar weer nodig heeft om de medicijnen te geven. Dan is ze al lang weer thuis, denkt ze. Ze gaat stiekem naar het dansfeest in het dorp en heeft de tijd van haar leven! Ze danst er lustig op los en ze vergeet de tijd en denkt alleen maar aan haar eigen plezier. Alleen: op het moment dat ze moe is en wil stoppen met dansen, willen de schoentjes niet stoppen! Ze dansen maar door, de hele nacht. En dat is de betovering, dat is de les die ze nu mag ervaren. Ze roept om hulp, maar niemand wil haar helpen. Ze wilde toch zo graag dansen? Ze moest toch zo nodig stiekem gaan dansen? Nou, dan dansen de schoentjes toch voor en met haar? Dan dansen de schoentjes toch gewoon door?
…