Verliefd
in tijden van aftakeling
Joop Swieringa, organisatieadviseur in ruste, heeft gedurende zijn actieve loopbaan een flink aantal bestsellers geschreven. Met ‘Op weg naar een lerende organisatie’, ‘In plaats van reorganiseren’ en ‘Gedoe komt er toch’ heeft hij een stempel op het vak gedrukt. In ‘Bekentenissen van een organisatieadviseur’ keek hij terug op de lastige momenten in zijn vak; zijn beschrijving van twijfels, missers en geschutter was origineel en taboedoorbrekend.‘Verliefd in tijden van aftakeling’ is zijn eerste roman en minstens even zo origineel en taboedoorbrekend. Het boek gaat over de hopeloze verliefdheid van de 73-jarige Ton S. - organisatieadviseur in ruste - op de vijftien jaar jongere Elena. Hij maakt haar ouderwets het hof (“jij bent mijn muze”), terwijl het stormt in zijn hoofd en in zijn lijf. Door de aandacht die hij van Elena krijgt, waant hij zich weer een jonge vent. Hij voelt dat alles er nog is, de spitsheid, de charme en het lijf, met alles erop en eraan. Zijn vrouw Eva heeft het eerder door dan hijzelf. Ontkennen was geen optie, zo waren ze niet getrouwd. Ton en zij hadden lang geleden de belofte uitgesproken het elkaar over en weer te gunnen om verliefd op een ander te worden. Het boek strijdt tegen het beeld dat bejaarden seksloze wezens zouden zijn, zoals Hendrik Groentje (zoals Ton hem geringschattend noemt) je graag laat beloven. Ook bij oude mannen spoken nog regelmatig erotische fantasieën rond; ze zitten in gedachten mooie meiden uit te kleden en geven, net als in hun studententijd, cijfers aan borsten, billen en ogen, bekent Ton. En onder hun pak bronst, broeit en bruist het bij tijd en wijle.Dat geldt zeker voor Ton zelf. “Als ik helemaal in haar ben krijg ik nog een zachte maar stevige druk op mijn billen.” Ondertussen legt Eva, tot zijn ergernis, steeds de pillen voor hem klaar die de huisarts tegen zijn prostaatklachten heeft voorgeschreven. En geeft zij antwoord als hij vanwege zijn toenemende doofheid weer eens een vraag van iemand niet heeft verstaan. Ze heeft niet door dat ze hem daarmee iedere keer zit in te wrijven dat hij aan het aftakelen is. Bij het jaarlijkse familieuitje wordt hij daar hard mee geconfronteerd, als hij tijdens de denkspelletjes steeds maar weer zit te schutteren, “Als ik terugkom van de wc, zien sommigen dat ik heb gehuild.” Tussendoor kijkt Ton terug op zijn leven, dat hem - met een jeugd met twee strijdende moeders, een therapie om daar overheen te komen, een liefdevol huwelijk, talloze minnaressen en een bloeiende carrière - veel heeft geleerd. Een boek over verliefdheid en aftakeling. Maar ook een boek over schoonheid, romantiek, psychologie, openheid en schaamte. Ik heb het in één ruk uitgelezen.
Misschien vind je dit ook leuk :
