De legende van Arnborg

Hoofdstuk 1


‘Dag juf!’ roept een van haar leerlingen naar haar. Hannah zwaait vrolijk terug. Nog even de laatste dingen opruimen en dan is het eindelijk vakantie. Hannah loopt terug naar haar klas en kijkt rond. Het ziet er maar kaal uit nu alle werkjes van de kinderen weg zijn. Het laatste wat ze nog moet doen is haar bureau opruimen, de overgangsrapporten doorsturen naar Stijn in groep 4 en dan kan de deur dicht. Hilde, die groep 5 lesgeeft, klopt op de deur en loopt naar binnen.
‘Ben je bijna klaar? Ik heb bijna alles opgeruimd, alleen mijn eigen spullen nog en dan naar huis.’
‘Hier hetzelfde,’ zegt Hannah glimlachend. ‘Daarna trek ik thuis een wijntje open en bestel ik eten, om het begin van de vakantie te vieren. Ik heb nog steeds niet besloten waar ik heen wil op vakantie, dus ik ga daar vanavond even naar kijken. Heb jij ideeën voor een leuke vakantie?’
‘Heb je nog steeds niks gepland?’ vraagt Hilde verbaasd. ‘Dadelijk kun je helemaal niks meer vinden of is alles heel duur.’ Zelf gaat ze met haar vriend naar Italië, naar het strand.
‘Nee, nog niet,’ antwoordt Hannah. ‘Waarschijnlijk pak ik de auto en ga ik richting zee, maar waarheen precies weet ik niet.’
‘Ga ook naar Italië,’ zegt Hilde. ‘Of Spanje: cocktails en strand.’
Hannah lacht en zegt: ‘Dat klinkt heerlijk, misschien doe ik dat wel. Maar eerst een paar dagen helemaal niks doen en thuis een beetje opruimen voordat ik vertrek.’
‘Slim plan. Wij gaan vanavond lekker uit eten. Alle tapas eten die ik maar kan bestellen om het begin van de vakantie te vieren.’ lacht Hilde. ‘Maar om op tijd te zijn, moet ik nu wel echt de laatste dingen gaan opruimen. Ik hoop dat je een hele fijne vakantie hebt en tot over een paar weken!’
‘Fijne vakantie!’ roept Hannah.
Hilde zwaait en loopt naar haar eigen klas. Ze ruimt de laatste dingen op die de kinderen hebben laten liggen en stuurt haar overgangsrapporten door. Intussen denkt ze aan de vakantie, maar ze kan nog steeds geen beslissing nemen.

Even later is de klas aan kant en staat Hannah bij de auto, een oude Ford Ka. Ze kijkt er bedenkelijk naar. Zou de auto het volhouden om een lange reis te kunnen maken? De laatste tijd heeft hij nogal wat kuren en branden er lampjes op het dashboard. Niks van de motor gelukkig, maar wel buitenverlichting die af en toe aanspringt. Voor de zekerheid toch maar even de garage bellen om hem na te laten kijken, zodat ze in ieder geval met een gerust hart de weg op kan. Dan ziet ze thuis wel weer of hij de reis overleefd heeft.

Eenmaal thuis schopt Hannah haar schoenen uit en loopt naar de keuken van haar kleine appartement. Na een jaar voelt het eindelijk als haar thuis, na een lange zoektocht voor een eigen appartement. Hannah pakt een fles wijn uit de koelkast en gaat aan de keukentafel zitten. Op haar telefoon opent ze Maps en begint te kijken waar ze heen zou willen. Naar Spanje? Dan moet ze wel door Frankrijk heen, daar is ze al zo vaak geweest. Dan valt haar oog op de bergen van Zwitserland; daar is ze nog nooit geweest. En dan ligt de route altijd nog open om naar Italië te rijden, naar de zee. Tevreden dat ze in ieder geval weet waar ze heen wil, loopt Hannah met de wijn naar de woonkamer en gaat op de bank zitten. De wijnfles en een glas zet ze op het tafeltje en ze kijkt bij haar favoriete sushirestaurant wat ze wil eten. Na het plaatsen van de bestelling zet ze een film op en wacht op het eten. Na een kwartier gaat de bel en staat de bezorger voor haar deur. Hannah bedankt hem en installeert zich met de sushi en de wijn op de bank.

De volgende ochtend zit Hannah in haar pyjama aan de keukentafel. Eerst de garage maar bellen om te vragen voor een snelle check van haar auto; van die lampjes wordt ze maar zenuwachtig. Gelukkig kan ze die middag de auto afgeven, zodat er morgen naar gekeken kan worden. Opgelucht pakt Hannah haar laptop om haar vakantie verder uit te stippelen. Ze is echt toe aan vakantie, maar waarheen? Ze stopt haar lange donkerblonde haar achter haar oren en zet haar bril iets hoger op haar neus; vandaag heeft ze geen afspraken staan, dus heeft ze haar lenzen niet ingedaan.
‘Waarheen te gaan?’ mompelt ze.
Vorig jaar is ze niet op vakantie geweest omdat ze midden in haar verhuizing zat, dus de zon kan ze echt wel waarderen. Zwitserland en Italië zijn al besloten. Nu alleen nog een plek om te slapen, het liefst in de buurt van wat dorpjes om te bezoeken. Na een paar uur zoeken heeft Hannah een route gevonden die haar door de bergen heen voert. Op Google heeft ze een aantal reisblogs gelezen die de mooiste plekjes van Zwitserland hebben aanbevolen. Na nog even haar verzekering te hebben gecheckt, klapt ze tevreden haar laptop dicht. Dan loopt ze naar haar slaapkamer om het grootste gedeelte van haar kleren vast in te pakken. Gelukkig heeft ze niet zo lang geleden een hoop nieuwe kleren ingeslagen voor de zomer. Ze houdt een rood jurkje voor haar lichaam en kijkt in de spiegel. Fronsend beoordeelt ze of ze het jurkje mee zal nemen. Haar lange haar valt over haar schouders en tuimelt in golven langs haar rug omlaag. Persoonlijk vindt ze haar wenkbrauwen te dik en haar blauwe ogen te flets. Het enige wat ze wel erg mooi vindt, zijn haar lippen, die vol en zachtroze zijn. Met haar één meter vijfenzeventig is ze zeker niet klein en door het vele sporten van kleins af aan is haar lichaam slank, maar gespierd. Haar telefoon begint te rinkelen en op het scherm licht de naam van haar moeder Wendy op.
‘Hoi mam,’ zegt Hannah, en legt intussen de jurk bij de andere kleren op het bed neer.
‘Hoi lieverd,’ begroet haar moeder haar. ‘Hoe bevalt de vakantie? Heb je inmiddels al vakantieplannen gemaakt?’
‘Ja, ik heb vandaag alle plekjes geboekt. Op naar Zwitserland,’ vertelt Hannah opgewekt aan haar moeder, terwijl ze op het bed gaat zitten en de telefoon tussen haar oor en schouder klemt. Ze draait half het bed op en begint de kleren op te vouwen.
‘Heb je alles ingepakt?’ vraagt haar moeder aan de telefoon. ‘Je vader en ik zullen af en toe even de planten water geven en de post opruimen.’
Hannah lacht. ‘Nee, ik moet nog inpakken. Ik ben al wel alles aan het verzamelen wat ik mee zou willen nemen en ik heb verzekeringen afgesloten voor als de auto het begeeft. En ook een reisverzekering,’ voegt ze er snel aan toe voordat haar moeder daarover gaat beginnen. Na nog een paar minuten gepraat te hebben, zegt ze haar moeder gedag en beëindigt het gesprek.

Een paar dagen later stapt Hannah vroeg in de auto en vertrekt. De auto heeft ze na laten kijken en hij kan er weer tegenaan. De muziek van haar telefoon schalt uit de luidsprekers in de auto en de navigatie geeft geen files aan. Hannah zingt vrolijk mee terwijl ze de zon ziet opkomen.
Wat een heerlijke dag om te rijden, denkt Hannah. De kilometers glijden voorbij en ze denkt aan wat ze wil gaan doen in de vakantie: vooral veel lezen en genieten van de omgeving. En veel cocktails drinken, voegt ze er in gedachten aan toe. En vooral weer tijd om te lezen, dat heeft ze al zo lang niet gedaan. Haar e-reader is geladen met alle boeken die haar leuk leken, om lekker op het terras of aan het strand te kunnen lezen.

Een paar dagen later komt ze in een stuk van de bergen in Zwitserland waar de navigatie van haar telefoon begint te flikkeren en te herrekenen, alsof de verbinding heel slecht is, terwijl ze vol bereik heeft. Na haar een paar kilometer alle kanten op te hebben gestuurd, geeft de navigatie het op en zegt dat ze geen bereik meer heeft. De dreigende wolken die boven haar hangen, lijken haar humeur te hebben opgemerkt en worden nog donkerder.
‘Nee, niet nu. Waar moet ik heen?’ mompelt Hannah terwijl ze verwoed op het scherm van haar telefoon tikt. De navigatie werkt niet meer en het bereik is inmiddels nog maar 1 streepje.
‘Shit.’ zegt Hannah, ‘Oké, de weg blijven volgen dan maar.’
Intussen is het steeds donkerder geworden en beginnen de eerste regendruppels op de voorruit te vallen.
‘Ook dat nog, het is zo niet mijn dag vandaag.’ zucht Hannah.
Het wordt steeds moeilijker om de weg te blijven zien door de regen, waardoor ze de afslag naar het dorp mist. Inmiddels regent het pijpenstelen en ziet Hannah geen hand voor ogen meer. Langzaam rijdt ze door met de ruitenwissers in de hoogste stand, tot ze met een wiel van de weg afraakt. Het wiel blijft steken in de modder en ze kan niet meer voor- of achteruit. Dan hoort ze een raar geluid en de auto slaat af.
‘Oh nee, dit meen je niet,’ mompelt Hannah terwijl ze de auto weer probeert te starten. De auto sputtert en slaat weer af. Hannah voelt de paniek toenemen en probeert rustig adem te halen. Intussen klettert de regen steeds harder op het dak en is het volslagen donker geworden. Hannah zit te twijfelen om naar buiten te gaan om te kijken wat er is, maar besluit dat het beter is om in de auto te blijven en de alarmlichten aan te zetten. Ze kijkt op haar telefoon of ze inmiddels wat bereik heeft, maar de telefoon geeft nog steeds geen streepjes aan. Hannah stopt de telefoon in haar jaszak en probeert te bedenken wat ze nu moet doen. Dan schijnen er in de verte ineens twee koplampen. Daar komt een auto aan! Razendsnel haalt Hannah haar telefoon uit haar zak, zet de zaklamp aan, stapt de stromende regen in en begint met de zaklamp van haar telefoon te zwaaien. De auto mindert vaart en het raampje aan de bestuurderskant gaat omlaag.
‘Hallo, kan ik je ergens meehelpen?’ vraagt de oudere man in de auto in het Duits. Zijn vrouw kijkt met een bezorgd gezicht naar de inmiddels doorweekte Hannah.
‘Hallo, ik zit vast met de auto en die is inmiddels ook afgeslagen,’ zegt Hannah in vloeiend Duits, terwijl ze naar de auto gebaart. Op dit moment is ze heel blij dat ze altijd goed is geweest in talen. Zo spreekt ze naast Nederlands vloeiend Engels en Duits. ‘Weet u of hier ergens in de buurt een dorp is waar ik naartoe kan om hulp te vragen?’
De man draait zich om naar zijn vrouw en zij knikt.
‘Stap maar in,’ zegt de man. ‘Onze kleinzoon is de garagehouder van dit gebied. Vannacht kun je bij ons logeren. Dan zorgen we morgen wel dat de auto wordt opgehaald en nagekeken in de garage.’
Hannah haalt opgelucht adem en haalt snel haar koffer en rugzak uit de auto. Ze stapt in de auto en na een paar minuten begint ze weer op te warmen. De vrouw draait zich half om en stelt zichzelf en haar man voor.
‘Dit is Louis en ik ben Elena, aangenaam kennis te maken.’ Ze glimlacht naar Hannah. ‘Wat is je naam en waar kom je vandaan? Ben je alleen op reis?’
‘Mijn naam is Hannah en ik ben op doorreis. Ik kom uit Nederland en ik ben op weg naar het dorp Giffers, alleen toen viel de navigatie uit op mijn telefoon. Door de regen zag ik het pad niet meer goed en uiteindelijk ben ik vast te komen zitten in de modder,’ vertelt Hannah.
Elena kijk naar Louis en zegt: ‘Dan ben je een heel eind uit de richting. Wij wonen in La Roche.’
Hannah kijkt verslagen. Ze weet niet wat te doen.
‘Weet je wat,’ zegt Elena. ‘Vannacht slaap je bij ons. Deze regenbui zal niet al te lang meer duren. Dan kijken we morgen even met Liam of hij je auto kan ophalen en eventueel maken. Met een paar dagen ben je weer onderweg naar je bestemming.’
Hannah stemt ermee in en kijkt door de beslagen ruiten naar de donkere nacht.
Na een klein halfuur zijn ze bij het huis van Louis en Elena aangekomen. Elena laat Hannah zien waar de logeerkamer is en waar ze handdoeken kan vinden.
‘Ik kan u en uw man niet genoeg bedanken voor de hulp,’ zegt Hannah oprecht tegen Elena.
Elena glimlacht en legt haar hand op de arm van Hannah.
‘Het is geen enkele moeite,’ zegt Elena warm. ‘Heb je honger? Wij moeten nog eten, je kan mee-eten als je dat wilt.’
Hannahs buik rommelt en Hannah lacht schaapachtig naar Elena.
‘Ik geloof dat ik wel honger heb. Ik eet graag met jullie mee,’ geeft Hannah aan.
Elena loopt naar beneden en Hannah loopt de logeerkamer in. Snel doucht ze, trekt droge kleren aan en loopt weer naar beneden.

Tijdens het eten vertellen Louis en Elena dat ze al een aantal jaar met pensioen zijn, en dat de garage eerst van hen is geweest voordat Liam hem heeft overgenomen.
‘We hebben al met Liam gesproken. Hij heeft beloofd je auto morgenochtend op te halen en na te kijken in de garage,’ zegt Louis tegen Hannah.
‘Heel fijn, ontzettend bedankt. Dat is echt een hele opluchting,’ zucht Hannah. ‘Ik had anders echt niet geweten wat ik zou moeten doen.’
Na het eten beginnen de gebeurtenissen van die dag Hannah in te halen en ze begint te gapen. Ze wenst Elena en Louis een goede nacht en gaat naar bed. Voor ze het licht uitdoet, kijkt ze nog even op haar telefoon, waar ze inmiddels weer bereik op heeft. Snel stuurt ze een bericht naar haar moeder en legt de telefoon aan de lader. Dan valt ze al snel in een droomloze slaap.




Hoofdstuk 2


‘Goedemorgen,’ zegt Hannah tegen Louis en Elena.
Ze gaat bij hen aan de ontbijttafel zitten. Ze groeten terug en gaan verder met ontbijten. Hannah kijkt watertandend de tafel rond. Er ligt zoveel wat ze lekker vindt op tafel: harde en zachte broodjes, jam, vleeswaren en kaas. Hannah pakt een hard broodje en snijdt dit open om er jam op te kunnen doen. Ze neemt een hap en sluit genietend haar ogen; dit is vakantie. Ze kijkt naar buiten en ziet dat het inmiddels helemaal is opgehouden met regenen. Een waterig zonnetje probeert door het wolkendek heen te breken en in de verte ziet ze iemand lopen met een hond.
‘Liam is op dit moment je auto aan het ophalen, dat zou hij als eerste doen vandaag. Ik verwacht hem binnen een uur terug,’ zegt Louis. Hannah lacht opgelucht en knikt.
‘Heel fijn dat het allemaal zo snel kan,’ zegt ze tegen Louis.
‘Gelukkig is het hier niet zo heel erg druk. Dat scheelt een hoop,’ knipoogt Louis.
‘Is de garage ver weg? Ik zou graag vanmiddag even langs willen gaan om te kijken hoe groot de schade is en wat dat gaat kosten,’ zegt Hannah.
Elena knikt begrijpend en zegt: ‘Ik loop straks wel mee, het is niet ver. De garage zit een paar straten verderop. Dit was om te voorkomen dat Louis werk mee naar huis neemt.’ Ze geeft een klein duwtje tegen de schouder van Louis en hij kijkt schaapachtig naar Hannah.
‘Toen we net samenwoonden, was dat in het appartement boven de garage. Toen kwam er weleens een onderdeel mee naar huis om daaraan verder te werken. Nu woont Liam daar, wat erg handig is want dan is er iemand dicht bij de garage,’ zegt Louis.
‘Als je wilt, kan ik je een tour geven in het dorp, zo groot is het niet. Onze dochter Jenna met haar man Joseph, de ouders van Liam, beheren de enige juwelierswinkel die het dorp rijk is,’ zegt Elena terwijl ze vragend naar Hannah kijkt.
Hannah knikt terwijl ze een hap van haar broodje neemt. Nadat haar mond leeg is, zegt ze: ‘Lijkt me leuk om samen een rondje door het dorp te lopen. Ik zou graag de boel beter verkennen.’

Na het ontbijt helpt Hannah mee opruimen voor ze naar boven gaat om haar tanden te poetsen en haar spullen te pakken. Wanneer ze weer beneden komt, staat Elena al klaar om te gaan. Samen lopen ze de straat uit en slaan rechts af. Na nog een paar straten waarbij Elena al een aantal dingen aanwijst die leuk zijn om te bezoeken, zijn ze bij de garage aangekomen. Elena roept Liam, maar er komt geen antwoord.
‘Kom, waarschijnlijk is hij achter. Je auto is al hier, ik heb de aanhanger al op de parkeerplaats gezien,’ zegt Elena.
Samen lopen ze door de shop naar de werkplaats. Bij Hannahs auto staat een man papieren op een klembord in te vullen. Er steekt een potlood uit de broekzak van zijn spijkerbroek en hij heeft de mouwen van zijn trui opgerold, waar sterke, gespierde armen uitsteken. Hannah kijkt snel naar haar eigen kleren: een spijkerbroek en een dunne trui waar ze haar leren jack over aan heeft gedaan. Ze doet snel haar haren achter haar oren en trekt haar jas recht.
Elena loopt glimlachend op hem en roept: ‘Liam! Ik dacht al dat je hier bezig was. Toen we de shop binnenkwamen, was er niemand. Werkt Theo vandaag niet?’
Liam kijkt op en antwoordt: ‘Nee, hij heeft vrij vandaag, dus ik ben alleen. Wie heb je meegebracht?’
Elena stapt opzij en stelt Hannah voor: ‘Dit is Hannah. De auto die je vanochtend op hebt gehaald is van haar. Hannah, dit is mijn kleinzoon Liam.’
Hannah glimlacht en schudt de hand die Liam haar toesteekt. ‘Aangenaam kennis te maken.’
Ze neemt Liam nog eens goed in zich op: hij is groter dan zij is, heeft zwart, licht krullend haar en groenbruine ogen. Een lichte stoppelbaard prijkt op zijn strakke kaaklijn. Een erg knappe man, beseft ze, en ze bloost. Ze kijkt de ruimte door en ziet haar auto op de brug staan.
‘Weet je al iets meer over de schade aan mijn auto?’ vraagt Hannah aan Liam.
Liam kijkt naar de auto en dan weer in zijn papieren.
‘Ja, maar dit gaat wel even duren, vrees ik. Het wiel is tussen een steen en een struik terechtgekomen, zag ik toen ik de auto ging ophalen. Daardoor is de aandrijving van het wiel beschadigd geraakt. De onderdelen die we daarvoor nodig hebben, moeten vanuit een ander dorp naar hier gestuurd worden; die heb ik niet standaard op voorraad. Ik verwacht ze morgen te hebben, dan is de auto de dag erop weer klaar voor gebruik,’ zegt Liam tegen Hannah.
Hannah knikt en kijkt bedachtzaam. In haar gedachten maakt ze een lijstje van de accommodaties die ze moet bellen dat ze niet komt. Ze moet hier iets van een hotel zoeken.
‘Heb je een idee wat dit gaat kosten?’ vraagt ze aan Liam, terwijl ze haar lange donkerblonde haar achter haar oren steekt.
‘Dit komt toch algauw in de buurt van driehonderdvijftig euro, schat ik,’ zegt Liam tegen haar. De moed zakt Hannah in de schoenen. Dat is veel geld. Ze besluit zodra ze tijd heeft met de verzekering te bellen, in de hoop dat die haar kan helpen.
‘Is hier ergens een hotel of een Airbnb in de buurt waar ik zolang kan verblijven?’ vraagt ze.
‘Doe niet zo gek, je blijft bij ons slapen’ zegt Elena meteen. ‘Het dichtstbijzijnde hotel is een dorp verderop, wat ruim een uur rijden is vanaf hier. Bovendien staat je auto hier. Als je bij ons nog drie nachtjes wilt blijven, dan mag dat.’
Hannah kijkt dankbaar naar Elena. Dat scheelt weer een zoektocht en ze is vlak bij de auto wanneer deze gerepareerd is.
Elena klapt in haar handen en zegt: ‘Mooi, dat is dan geregeld. Nu gaan we lekker lunchen en daarna zal ik je de winkel van Jenna en Joseph laten zien. Ga je mee lunchen, Liam?’
Liam schudt zijn hoofd en zegt: ‘Ik moet hier nog een aantal dingen regelen. Is het goed als ik vanavond kom eten?’
‘Natuurlijk, tot vanavond dan’ zegt Elena en ze loopt met Hannah naar buiten.
Samen met Elena brengt Hannah een gezellige middag door in het dorp. Wanneer ze terug zijn bij Elena en Louis thuis, helpt ze mee met het bereiden van het avondeten. Liam komt binnen op het moment dat alles op tafel gezet wordt. Een gezellige maaltijd volgt en Liam vraagt aan Hannah wat ze zoal al gezien heeft in het dorp. Hannah vertelt over het park, musea en fonteinen die ze zijn tegengekomen waar Elena allemaal leuke feitjes over wist te vertellen. Er zou ook een legende zijn over het dorp, maar hoe die precies gaat, wist Elena niet meer.
...