Sasha, de nieuwe messias

deel 1

1


”Schat, ik heb een hele vreemde droom gehad!”
Enigszins ontdaan deed Naomi haar verhaal. Nu, Daniël was wel al wat gewend wat betrof de nachtelijke avonturen van zijn vriendin. Regelmatig werd hij op een belabberd tijdstip gewekt door een gesmoorde kreet. De volgende morgen vertelde ze dan over een achtervolging waarbij ze nauwelijks vooruit kwam; alsof ze met lood in de benen liep. Een andere keer werd ze tergend langzaam opgezogen door een moeras. Dan weer pushte een onzichtbare hand haar naar de rand van een klif. Kortom: bedreigingen and all that jazz.
”God heeft met mij gesproken!”
”Wauw!Ik ben ondersteboven!”
Daniël kon een ironisch lachje niet verbergen
”Maar weet je wat zo raar was? Die figuur zag er helemaal niet uit als God!”
”Hoe weet je dan dat hij het was?”
”Zo stelde de persoon zich voor. Zag eruit als een jong iemand. Ik kan zelfs niet zeggen of het een man of een vrouw was. Zwart haar tot net boven de schouders. Licht golvend. Met een vriendelijk gezicht. Karamelkleurige huid. En opmerkelijk gekleed: wit T-shirt, witte lange broek en witte sneakers.”
”Zo zie je maar weer dat de meeste dromen bedrog zijn. Je weet toch dat God eruitziet als een oude witte man met een lange baard.”
”Ja, daarom vond ik het zo vreemd … en hij vertelde me dat hij me binnenkort nog eens zou komen bezoeken.”
”Ha, je bent de uitverkorene van God! Ik krijg zware concurrentie, hoor ik!”
Daniël zei het met een onverholen grijns. Nochtans stond zijn zin voor humor al een hele tijd op een laag pitje. Hij en zijn vriendin probeerden al drie jaar zwanger te worden. Echter, het wilde maar niet lukken. Het begon stilaan te wegen op het koppel.
Vrijen was al een hele tijd niet zo leuk meer. Hij moest zich telkens mentaal weer opladen. De zorg om ook fysiek in orde te blijven.
Gelukkig had hij van nature een groot libido. Grapte altijd dat het lag aan zijn Afrikaanse roots. Vader was een Ghanese uitwisselingsstudent die een Londens meisje aan de University of Law in London Bloomsbury had leren kennen.
Kofi en Lisa. Liefde op het tweede gezicht. Hij moest geduld hebben. Aantonen dat de jonge vrouw niet vooral een trofee was om mee te pronken. Of als hefboom diende om sneller de juiste wegen in Engeland te vinden.
Eenmaal dat vertrouwen gewonnen, werden ze een hecht koppel. Eerst werk vinden en dan huisje, struikje, bolle buikje. Ze zouden het bij een kind houden. Voorbestemd om vertroeteld te worden. En voldoende tijd overhouden voor zichzelf.
Een wrange gebeurtenis was het. Daniëls oudere zusje stierf door vroeggeboorte. Een jaar later raakte Lisa terug zwanger. Dit kind moest de balsem op de wonde worden. Als jongeman worstelde hij met dit gegeven. Net zo goed had hij niet bestaan. Wanneer het zusje was blijven leven, was hij gewoon blijven steken in het eeuwige niets. Beklemmende gedachte.
Uiteindelijk omarmde hij de situatie. Bedacht dat tenslotte ieder mens het gevolg was van een speling van het lot.
Halfacht. Hij vertrok naar het advocatenkantoor. Stond bekend als gedreven specialist financieel recht. Heel wat grote bedrijven hadden al van zijn diensten gebruik gemaakt.

Naomi trok een kwartier later naar haar kantoor. In eigen huis. Samen hadden ze op het gelijkvloers een mooie kamer voor haar ingericht. Ze haalde veel voldoening uit haar werk als zelfstandig psychotherapeut.
Haar papa Aadi was als jonge ict-specialist vanuit India naar Londen gekomen. De London School of Science & Technology had hem een job aangeboden. Tijdens een bezoek aan een café had hij haar mama Maureen leren kennen. Na twee jaar waren ze getrouwd. Het leven lachte hen toe. Toch was er een groot gemis: het uitblijven van een kind. Onderzoek had uitgewezen dat ze maar heel af en toe een eisprong had. Na enkele ivf-behandelingen lukte het dan toch. Naomi maakte hun geluk compleet.

Maar nu was er voor Naomi en Daniël die hindernissentocht richting zwangerschap. Vrienden gaan feliciteren die hun eerste baby spoedig konden verwelkomen. Knagende frustratie gecamoufleerd door een glimlach.
En bij sommigen ging het als een fluitje van een cent! Binnen een koppel werd de vrouw zwanger terwijl ze de pil nog nam. Van de pil ben je nooit honderd procent zeker, maar toch. De mooie natuur die zijn hardvochtige kant toonde. Met sadistische trekjes.
Lange tijd bleef Naomi redelijk zen. Ze waren beiden net de dertig gepasseerd en hadden dus nog wat kansrijke jaren voor de boeg. Maar nu mocht het toch eens een keertje gaan gebeuren.
De gevreesde vraag was ondertussen toch al ettelijke keren gesteld. ”En … wanneer komt er bij jullie een baby?” Enkele jaren geleden kwamen ze nog weg met de smoes: ”Wanneer we rond de dertig zijn.” Die grens lag achter de rug.
Hogere frequentie van spanningsmomenten. De onzekerheid had haar boeddhistische sereniteit dan toch ondermijnd. Een rondslingerende sok kon probleemloos een verbaal moddergevecht triggeren. Ter bescherming van hun relatie moest ten laatste ’s avonds de verzoening worden ingeleid. Dat was de afspraak. Bij wijlen opgeleukt met een minnespel. Van de nood een deugd makend. Op die manier hobbelde hun leven verder.
Tot die morgen.
”Daniël, het is weer zo ver! Ik heb nogmaals een droom gehad met degene die zich God noemt. Dat was vorige keer ook aangekondigd.”
”En wat had hij te melden?”
”Dat ik weldra zwanger zou worden van jou. Maar het zou een speciaal kind worden. Met een missie voor deze wereld.”
”De opvolger van Jezus dus. De nieuwe Verlosser, haha!”
”Het leek allemaal zo echt. Het voelde niet geforceerd aan, eerder aangenaam.”
”Nu ben ik toch echt nieuwsgierig.”
”Wait and see.”
Daniël had zo zijn bedenkingen bij die bijzondere dromen van Naomi. Hij weet het aan haar religieuze aard. Ze ging niet naar de kerk, maar geloofde wel sterk in een persoonlijke God. Was zelf overtuigd atheïst. Sinds ze er ooit een fikse ruzie over hadden, probeerde hij het onderwerp te mijden. Had eens zitten te snuisteren op het internet en kwam zo terecht op de site van een godsdienstpsycholoog. Daar kon hij lezen dat religieuze mensen vatbaarder zijn voor dromen waarin heiligen, overleden personen en zelfs God in voorkomen.

Beiden gingen ze op in hun job. Hard werken om de persoonlijke besognes te verdrukken. Naomi was nu bezig met de behandeling van een meisje dat haar aandacht fel opeiste. Besefte niet dat deze zaak ook voor haarzelf een eyeopener zou worden. Tessa zat pas op het eerste leerjaar en de juf wist er geen blijf mee.
Ze werd naar de zorgleerkracht gestuurd. Maar ook zij kon er moeilijk vat op krijgen.
Een gesprek met de ouders bracht ook niet veel soelaas. Het kind bleek thuis vrij rustig te zijn en voor weinig problemen te zorgen.
Op die manier kwam het kind bij Naomi terecht. Na de nodige gesprekken, testen en observaties viel het niet onverwachte verdict: ADHD was de boosdoener.
In eerste instantie herhaalden de ouders wat ze op school hadden verteld: thuis was er niets aan de hand. Maar Naomi had haar twijfels bij die uitleg. Ze maakte de ouders duidelijk dat ze volledig open kaart moesten spelen. Het was de enige manier om een goed behandelingsplan op te stellen en zo dochterlief een betere toekomst te bieden.
Schoorvoetend werd toegegeven dat Tessa thuis een vergelijkbaar gedrag vertoonde als op school. Uit schaamte hadden ze tijdens het gesprek met de leerkrachten gelogen in een poging om op die manier de verantwoordelijkheid van zich af te schuiven.
Niet zonder schroom bekenden ze dat er te vaak tegen het kind geschreeuwd werd. De focus lag steeds op haar negatieve gedrag. De keren dat ze goed gedrag vertoonde, werd er meestal achteloos aan voorbijgegaan, zonder beloning.
De verandering van aanpak bleek een pittig huiswerk voor de ouders. Na enkele weken was er thuis verbetering merkbaar. Naomi kon de papa en de mama overtuigen om terug een oudercontact aan te vragen en bekentenissen te doen. Tot haar lichte verbazing stemden ze daarmee in. Zonder morren. Een goeie week later kwam de feedback. De leerkrachten hadden begrip getoond. Tessa’s houding was aan de beterhand. Kortom het zaakje belandde in een opwaartse spiraal. Naomi putte hier grote voldoening uit. Maar de ouders hadden haar ongewild een spiegel voorgehouden: het werkt bevrijdend om dingen te kunnen zeggen zoals ze zijn.
Ze besloot om de vriendinnen in de toekomst simpelweg de waarheid te vertellen omtrent de ontstentenis van de zwangerschap. ’s Avonds deelde ze haar conclusie met Daniël.
”Schat, ik heb er eens over nagedacht. Zouden we de zwangerschap niet loslaten? We gaan er allebei op den duur aan kapot.”
”Dat heb ik je vorig jaar ook al gezegd. Maar toen wou je er niet van weten.”
”Ik weet het, maar ik was er gewoon nog niet klaar voor. Dat moet je toch begrijpen.”
”Jaa …, tuurlijk snap ik het.”
Daniël mompelde enigszins verveeld. Met een ondertoontje van: eindelijk heeft ze het begrepen.
”Weet je wat, Naomi? Ondanks alles heb ik het gevoel dat het gaat goedkomen. Vroeg of laat gaat het ons lukken. En zeker jou!”
”Hoe bedoel je?”
”Jij bent nu eenmaal beter in zwanger worden dan ik!”
”Flauwe!”
Sommige mannen zouden het raar vinden, maar hij vond het niet erg dat de seksfrequentie een dalende curve maakte. Minder geforceerd gedoe. Eros kwam wat minder op bezoek, maar was daardoor meer welkom. Eindelijk zakte de prestatiedruk. Het besef dat avonden ook leuk konden zijn zonder opgepookte genitale opwinding.
Het leven ging z’n niet onverstoorbare gangetje. Ze konden het toch niet laten om bij wijlen elkaar af te katten binnen een proces van emotionele ontlading. Soms op het randje. Gelukkig telkens weer de wiedergutmachung.
De routine in de relatie hoefde niet per se nadelig te zijn. Decompressie na een stressvolle periode van: we moeten zwanger worden, moeten de schijn ophouden, moeten druk bezig zijn, moeten ontspannen, blijven moeten.

”Niet kijken, ogen dicht!”
Daniël zag nog net hoe Naomi met de handen op de rug het salon binnenkwam. Hij had nog maar pas met volle overgave bezit genomen van de zetel. Op zoek naar de ontspanningsmodus. Het krantje lezen op het tablet. Even uitstellen dus. Vooruit dan maar. Met een geforceerde glimlach gingen de oogleden naar beneden. Nochtans wist ze dat hij niet zo dol was op verrassingen. Zij kickte er des te meer op.
”Ogen open!”
Op tien centimeter van zijn neus zweefde een predictor tussen duim en wijsvinger. Op het schermpje stond ondubbelzinnig het woord: zwanger.
”Je meent het!”
Meer kwam er niet uit.
”Daniël, we krijgen een kind!”
Hij keek recht in twee blije ogen, bedekt met een vochtige sluier van geluk. Een lichte zweetgeur waaierde hem tegemoet. Het gevolg van haar opwinding.
Er was dat onmiddellijke besef dat zijn leven nooit meer hetzelfde zou zijn. Hoe dan wel, was niet helemaal duidelijk. Een vaag verantwoordelijkheidsgevoel schuifelde zijn brein binnen.
In het hoofd van Naomi was er een pingpongspel aan de gang: flarden twijfel versus golven geluk. Onverwacht maar zeer gewenst nieuw leven op komst in 7C Black Walnut Street.
Wat een opluchting! Eindelijk gedaan met dat gehengel van vrienden naar heuglijk nieuws. Ein-de-lijk! Naomi kon nu zelf met een verblijdende mededeling komen. In gedachten hoorde ze al de verrukte stemmetjes van opgewonden vriendinnen.
”Het is verdorie toch gelukt door die dwanggedachte vrij te laten”, mompelde Daniël. Hij schudde zijn hoofd. Nauwelijks te bevatten.
”Je zult lief voor me moeten zijn en mijn nukken aanvaarden!”
”Zolang je maar niet overdrijft. Verwacht niet dat ik ’s avonds voor het slapengaan nog hetgeen ga koken waar je trek in hebt.”
Naomi pruilde verontwaardigd.
”Toen Cindy zwanger was, rende Tony in het holst van de nacht naar de nachtwinkel om voor haar een bokaal augurken te kopen! Dat noem ik echte liefde!”
”Oké, jij wint. Weet je wat, ik ga volgende week alvast vijf bokalen augurken inslaan.”
”Maar je weet toch dat ik dat niet lust!”
”Naar het schijnt krijgen zwangere vrouwen trek in de vreemdste dingen. En daarbij, ik kan ze zelf ook nog opeten. Grapje.”
”En we hebben nog zoveel te doen: afspraak met de gynaecoloog, de kinderkamer inrichten, babyspulletjes kopen!”
”Rustig blijven, schat! Je moet nu ook denken aan je eigen gezondheid en die van de baby. Je weet toch dat het niet oké is dat je je gaat opjagen. Laat ons beginnen bij het begin: neem eerst contact op met een gynaecoloog.”
”Ja, ik weet het, je hebt gelijk. Ik denk dat ik dezelfde van Cindy ga nemen: dokter Reynolds. Daar was ze heel tevreden over. Die is kordaat, maar wel bekwaam. Ik hou wel van iemand die de koe bij de horens vat. En als vrouw heeft ze ook oog voor onze gevoeligheden.”
”Een bijna perfecte dame dus. Net zoals jij …”
”Je mag geen zwangere vrouwen pesten!”
’s Avonds in de zetel waren de eerste heftige emoties een beetje gaan liggen. Daniël wilde graag een gevoelig onderwerp aansnijden. Ze hadden nu eenmaal afgesproken om de moeilijke thema’s niet uit de weg te gaan.
”Schat, ik weet niet of het gepast is, maar eh …, hoe moet het nu verder met de seks?”
”Oh, dat moeten we zeker niet helemaal laten vallen. Als je voorzichtig bent, kunnen we in het begin nog doen zoals gewoonlijk.”
Dit antwoord had de papa in spe niet verwacht. En ergens had hij zich ook al neergelegd bij het feit dat het vanaf nu een klein jaartje een stuk minder zou zijn.
”Je bent een man en ik snap je behoeftes wel. Maar ik denk dat ik zelf daar ook nog af en toe nood aan ga hebben. Ik wil dat je terug meer aandacht aan mijn G-spot gaat besteden.”
”Vergeet niet dat jij degene bent die de laatste jaren seks vooral in het teken heeft gezet van zwanger raken. Je weet maar al te goed dat ik dat plekje ben blijven bespelen, maar je drang naar een kind leek de zaak te blokkeren.”
”Ik weet het, je hebt gelijk. Maar nu ben ik zwanger! Ik wil terug genieten! Cindy heeft tot kort voor de bevalling betrekkingen gehad en ze beweerde dat het voor beiden zeer aangenaam was. Het was vooral een beetje uitkijken en voorzichtig zijn.”
Daniël wist niet wat hij hoorde. In zijn hoofd kweelde een engelenkoor hallelujah.
”Oef, gelukkig, ik vreesde dat je G-spot het komende jaar een no-go zone zou worden.”
”Nee, nee, ik heb er ook wat dingen over gelezen. Een orgasme is veilig voor de baby. Op die manier oefent de baarmoeder al met samentrekkingen in voorbereiding op de weeën. Het hormoon daarvoor kan het orgasme zelfs intenser maken. Als we nu eens wat vroeger naar bed gingen. Dan kunnen we misschien euh … iets proberen?”
Het ventje liet het niet koud worden en aanvaardde het voorstel met de glimlach. Op een dag tijd zag het leven er een stuk pittiger uit.
”Ik wil ook dat je er niet aan dénkt om op een ander te gaan!”
”Dacht je nu echt dat ik …?”
”Ja, nee, maar je hoort dat toch al meer dat sommige mannen tijdens de zwangerschap van hun vrouw vreemd gaan.”
”Ik zou dat toch niet doen!”
”Ja, ik vertrouw je wel. Maar wanneer je aan je trekken komt bij mij, is het oké toch?”
”Luister, indien nodig, bestaat er ook nog zoiets als masturberen. Daar heb ik in het verleden al heel wat euh … bevrediging uit gehaald.”
Ze moesten er beiden om lachen. Naomi was blijkbaar goed geluimd.
”Luister Daniël, wanneer je me goed verzorgt de komende maanden, zal ik je ook in de watten leggen.”
Naomi wreef sensueel met haar wijsvinger over zijn mond. Praten ging over in gefluister.
”Begin jij alvast maar met me op te warmen.”
Daniël sabbelde langzaam aan haar linker oorlelletje. De start was veelbelovend. Onbewust snoof ze zijn feromonen op. Die dan haar hypofyse bestookten met geile prikkels. Vervolgens deden ze hun ding met enige behoedzaamheid. Tenslotte zoetjesaan toewerken naar de finale. Daniël kwam juichend over de streep.
Bij Naomi wist hij het niet altijd zeker. Haar kreuntjes leken vaak op een ondersteuning van zijn finale gezangen. Maar meisjes zitten anders in mekaar dan jongens én elke vrouw is verschillend. Sommigen krijsen de buren wakker en anderen ervaren een wat langer uitgesponnen zoete vorm van voldoening. De volgende dagen bleven ze in de lichte euforie hangen. Ze besloten van nog even te wachten om familie en vrienden op de hoogte te brengen. Tenslotte kon er nog van alles mis gaan.
Ze mochten er niet aan dénken.

Enkele dagen later kreeg Daniël op een zaterdagvoormiddag een onverwacht telefoontje van zijn vader. Slecht nieuws. Zijn moeder had kort ervoor een herseninfarct gehad. Kofi belde vanuit het ziekenhuis. Het goede nieuws was dat de prognose vrij gunstig was. Ze had er geen zware fysieke handicap aan overgehouden. De rechterarm baarde wel wat zorgen. En het was nog afwachten welke de mentale gevolgen zouden zijn.
Hoe wreed kon het lot zijn? Zijn ouders waren nog maar net een halfjaar met pensioen. Kofi en Lisa waren samen afgestudeerd als advocaat en hadden besloten om samen voluit van hun pensioen te genieten. Hij beloofde zijn vader om diezelfde voormiddag naar het ziekenhuis in hun woonplaats Woolwich te komen.
Vanuit Bankside was het maar een goede twintig minuten rijden met de wagen. Hij lichtte Naomi voorzichtig in. Ze reageerde aangeslagen op dit nare bericht. Of deed tenminste moeite.
”Ga nu maar en wees voorzichtig!”
Daniël gaf haar een verstrooide kus en vertrok.
Naomi had een eerder stroeve relatie met haar schoonmoeder. Laat ons zeggen dat ze mekaar konden gedogen. Maar altijd hing er toch een soort van onaangenaam spanningsveld. Daniël was als enig kind haar oogappel en dat gegeven werd nog versterkt door het snelle overlijden van zijn zus bij de geboorte. Bestond er eigenlijk wel een vrouw die goed genoeg zou zijn voor zoonlief? En ze kon het niet laten om af en toe tussen neus en lippen een stekelige opmerking te geven. Naomi herinnerde zich nog maar al te goed een bezoekje tijdens de zomer.

Ze heeft een sexy kort rokje aan. Ze doet het vooral voor Daniël. Dan beginnen er ondeugende lichtjes te knipperen in z’n ogen. Wanneer ze even met Lisa alleen is, zegt deze out of the blue: ”Je moet toch maar opletten met je zo te kleden. Je trekt op die manier ook de aandacht van verkeerde mannen.” Zonder een spier te vertrekken. Geen half zinnetje dat ze er leuk uitziet. Daar kan ze het mee doen. Wanneer ze er met Daniël over spreekt, begrijpt hij haar wel.
”Ik zal mams er eens over aanspreken.”
”Nee schat, niet doen! Beloof me dat. Ze zal nog meer een hekel aan me krijgen.”
”Oké. Maar weet dat ik steeds bereid ben, wanneer het je te veel wordt. Ik apprecieer het ook wel dat je niet te snel de confrontatie opzoekt.”
”Ik doe mijn best. Maar ik kan je niet verzekeren dat het zo zal blijven.”

Met Kofi, haar schoonvader had ze wel een hartelijke relatie. Wat was dat toch met die schoonmoeders? Daniël daarentegen kon met haar ouders Aadi en Maureen goed opschieten. De mannen gingen in de zomer al eens een balletje kloppen op het tennisveld. In Lewisham kwamen ze dus wel vaker een keertje langs.
Maar dit nieuws was wel een domper op de vreugde. Zeker voor Daniël. Verdorie, dit behoorde een gelukkige periode te zijn.
In de late namiddag kwam Daniël terug thuis. Met de aanschijn van somberte. Toch was het niet alleen kommer en droefenis.
”Ik heb met de dokter gesproken. De vooruitzichten zijn - alles in acht genomen - relatief gunstig. Ze zal waarschijnlijk voor een groot deel herstellen. Maar wel geestelijk en lichamelijk sneller vermoeid raken. En zoals gezegd, baart de rechterarm nog wat zorgen. Die krijgt ze nauwelijks nog omhoog. Maar gerichte therapie zou verbetering moeten brengen. Ze kan gevoeliger worden voor licht- en geluidsprikkels. Mogelijk kan haar gedrag zelfs veranderen.”
...