Ik hou van je in elk leven

Proloog

“Ga je nou serieus huilen omdat er geen cornflakes is?”, schreeuwt een lange, kale man tegen een kleine jongen van vijf. De jongen durft niks te zeggen en begint langzaam te huilen. De man schudt met zijn hoofd en wordt nog bozer. Hij loopt weg en gooit woedend een vaas om. De jongen huilt nog harder en verstijft. De man loopt naar de jongen toe en schreeuwt opnieuw.
“Stop met huilen, godverdomme!”
Hij loopt naar de bank en gaat zitten. Stilletjes staart hij voor zich uit. Na een paar minuten kalmeert de jongen, maar blijft staan waar hij staat. Hij durft geen stap te zetten. De man kijkt naar de klok die aan de muur hangt. De man staat op.
“Kom James, we moeten gaan. Dan maar zonder ontbijt naar school.”
De man en de jongen lopen naar buiten en stappen de auto in. De jongen gaat achterin in de auto zitten. De man start de auto en rijdt naar zijn school. Wanneer ze aankomen, kijkt de man naar achter en ziet dat de jongen zich niet verroert.
“Ga je nog uitstappen of wat?”
De jongen knikt. Hij pakt zijn tas en stapt uit. Wanneer James omkijkt, ziet hij zijn vader wegrijden. ‘Eindelijk op school’, denkt de jongen. Hij veegt zijn tranen weg en loopt naar zijn klaslokaal. Hij gaat achterin zitten, zoals gewoonlijk. Na school wordt hij opgehaald door zijn moeder. Ze staat midden op het plein met een donkere jas en een bruine tas om haar schouder. James loopt naar haar toe en geeft haar een knuffel.
“Hey schat, hoe was school?”
James zegt niks en haalt zijn schouders op. ‘Precies dezelfde reactie zoals altijd’, denkt de moeder. Ze lopen naar de auto en James gaat achterin zitten. De hele weg zegt hij niks. Zijn moeder kijkt soms achterom, maar merkt dat er iets is. Wanneer ze thuiskomen, loopt James direct naar boven, zonder iets tegen zijn vader te zeggen. Zijn moeder legt haar tas neer en vraagt: “Hey, is er iets gebeurd met James? Ik bedoel, hij is meestal wel stil, maar ik heb hem nog nooit zo stil meegemaakt.”
“Nee? Hoezo?”
“Oh … gewoon.”
“Ik heb niks verkeerds gedaan hoor. Hij was vanochtend gewoon weer irritant bezig. Hij begon, zoals gewoonlijk, weer te huilen.”
“Er was geen cornflakes hé?”
“Wie gaat daar nou om huilen?”
“Hij heeft autisme. Zijn brein werkt gewoon anders.”
“Onzin! Gewoon pure onzin. We moeten gewoon wat harder en duidelijker zijn in onze opvoeding.”
“Ik weet niet of het zo werkt. Alsjeblieft, beloof mij dat je niet al te hard bent als ik op het werk ben?”
De vader rolt zijn ogen en gaat naar buiten om te roken. Zijn moeder zucht en loopt naar boven om te kijken hoe het met James is. Ze doet de deur op een kier en ziet dat James met zijn speelgoed speelt.
“See? Niks aan de hand”, zegt de moeder tegen zichzelf.



Zestien jaar later



Hoofdstuk 1

Toeval is een verzinsel

“Dat kan ze niet hebben gezegd”, zegt James aan de telefoon. Hij zit op een blauwe stoel in de tram onderweg naar school. Hij zei het iets te hard en merkt dat iedereen hem meteen aankijkt. James interesseert het niet héél veel.
Eva, zijn vriendin, antwoord met: “Ja, ik weet het. Maar ja, zo is mijn moeder nou eenmaal. Ik snap het zelf ook niet. Altijd maar die onnodige, irritante opmerkingen.”
“Ja, ik snap dat het vervelend is. Misschien moet je er gewoon iets van zeggen. En echt alles er een keer eruit gooien.”
Eva zucht en zegt: “Makkelijker gezegd dan gedaan. Ze luistert toch nooit. Alsof ik niet besta. Het enige wat belangrijk is, is mijn verschrikkelijke succesvolle zuster die nu studeert aan de universiteit.”
“Misschien maakt je moeder gewoon zorgen om je. Dat kan hé. Ik bedoel, het is februari en je weet nog steeds niet wat je volgend jaar wil doen.”
Eva’s toon aan de telefoon verandert als ze zegt: “Kies je nou haar kant?” James schudt zijn hoofd en zegt: “Nee Eva, zo bedoel ik het niet. Maar laten we eerlijk zijn, dit tussenjaar van jou moest ervoor zorgen om te kijken wat je later wil doen. Maar nog steeds weet je het niet echt. Waarschijnlijk is je moeder gewoon bezorgd.”
Eva klinkt geïrriteerd. “Weet je James, waarom kom ik ook naar jou met dit soort dingen? Je staat nooit een keer aan mijn kant.”
James zegt: “Eva, dat is niet waar. Ik geef alleen een observatie”. Maar Eva hangt op. James zucht en leunt achterover. Hij kijkt uit de smerige tramraam en denkt aan wat hij anders had kunnen zeggen. Ze passeren de Dam en hij ziet honderden toeristen. James is jaloers op het feit dat zij op vakantie zijn en hij nu nog vier maanden naar school moet tot de zomervakantie. Hij studeert HBO-recht in Amsterdam en zit in zijn eerste jaar. Zijn cijfers zijn oké, maar hij vindt het wel leuk.

James is een knappe jongen om te zien. Enorm gespierd, kastanjebruin haar met een tintje oranje en mooie bruine ogen. Wanneer hij uitstapt, staat hij direct voor zijn school. Het is een groot bruin gebouw met gigantisch veel ramen. De ingang van de school is een draaideur, waarin James een aantal keren is vast komen te zitten. Hij neemt de draaideur en loopt door het gigantische gebouw. De lift is alleen voor mensen met een handicap of voor leraren, dus neemt James noodgedwongen de trap. Zijn les wordt gegeven op de tweede verdieping. Hij loopt het lokaal in en gaat, zoals gewoonlijk, achterin zitten. Twee stoelen naast hem komt een jongen te zitten die hij niet eerder heeft gezien. Een donkerblonde jongen met groene ogen en een huid alsof hij net terug is van vakantie. ‘Ziet er naar uit dat hij veel reist’, denkt James. De jongen kijkt naar James en glimlacht. James lacht terug. De leraar begint met uitleg over de leerstof. James staart de mysterieuze jongen aan. De jongen kijkt dan James’ kant op. James kijkt snel weg. De jongen lacht. Hij zegt: “Is er iets?”
James lacht en zegt: “Sorry, ja ik heb jou nooit hier eerder gezien. Kan dat kloppen?”
De jongen lacht en zegt: “Dat kan kloppen. Ik ben er vaak niet. Ik volg het merendeel online.”
James fronst. “Echt? Waarom?” De jongen haalt zijn schouders op. James vraagt: “Hoe heet je? Ik heet James.”
De jongen zegt: “Noa. Aangenaam.” James knikt.
James vraagt: “Waarom doe jij deze studie?”
Noa kijkt hem grijnzend aan en zegt: “Eerlijk antwoord? Ik wist niet echt wat ik wilde doen later. Dus ik dacht: waarom niet deze studie? En jij?”
“Ik wil later graag advocaat worden. Opkomen voor mensen die dat niet kunnen. Dus hoogstwaarschijnlijk sociaal advocaat.”
“Dat is heel nobel van je! En best wel cool! Ik ben jaloers op je. Tenminste weet je wat je wil doen later.”
James lacht en zegt: “Ja weet je, komt nog wel. Waar kom je vandaan als ik vragen mag?”
“Laten we het hopen. Ik kom uit Amsterdam-Oost. Ik ben eigenlijk geboren in Zaandam, maar toen ik drie was ben ik verhuisd naar Amsterdam. En jij?”
“Ah, cool. Geboren en getogen in Amsterdam. Ik woon gewoon in het centrum. Dichtbij Leidseplein.”
Noa glimlacht en zegt: “Oh dat is echt gaaf. Woonde ik maar zo dicht bij het centrum.”
“Geloof mij nou maar, het is niet altijd prettig. De toeristen, daar kan je knap gek van worden. En die wiet lucht overal. Vreselijk.”
Noa lacht en zegt: “Dat kan ik mij voorstellen. Zeker in de zomer lijkt het mij vreselijk met al die toeristen. Rook jij zelf wiet?”
James schudt zijn hoofd en vraagt: “En jij?” Noa kijkt snel omhoog. James begint te lachen.
Noa zegt: “Ik doe het niet vaak meer, maar soms nog wel gewoon. Vooral voor het slapen gaan, is het heerlijk.”
“Ja, snap ik wel. Ik heb het een paar keer gedaan, maar het was geen succes. Ik moest overgeven in iemands tuin. En de tweede keer dat ik het probeerde, viel ik flauw op Amsterdam Centraal.”
Noa lacht en zegt: “Nee, dan snap ik dat je het niet doet.”
James en Noa zitten voor de rest van de les over van alles te praten. De leraar bestaat niet meer en ze zien alleen nog maar elkaar. Na de les staan ze op en lopen ze het lokaal uit. Wanneer ze op de trap naar beneden zijn, wordt James gebeld. Het is Eva, maar hij neemt niet op. Noa fronst en vraagt wie dat was.
“Het was mijn vriendin. Maar ik heb even geen zin om haar te spreken. Ik bel haar later wel terug.”
“Heb je een vriendin? Wat leuk!”
“Valt wel mee hoor …”
“Oh … Veel ruzie?”
James knikt. Noa geeft hem een schouderklopje. Ze lopen het gebouw uit en pakken de tram. James wordt geappt door zijn tante over een reis die ze gaan maken. James appt terug.
“Wie is dat, als ik vragen mag?”
“Oh, mijn tante! We gaan naar London met z’n tweeën om familie te bezoeken.”
“Oh! Wat leuk! Wanneer gaan jullie?”
“Paar maanden. Superveel zin in …”
“Heb je een goede band met je familie of?”
“Niet echt … behalve met haar dan. En jij?”
“Ik ben super goed met mijn vader en moeder. Heb voor de rest niet echt veel familie eerlijk gezegd. Mijn ouders hebben geen broers of zussen.”
“Nou, tenminste heb je een goede band met je ouders! Dat kunnen niet veel mensen zeggen.”
“Heb jij een goede band met je ouders dan?”
James schudt zijn hoofd en zegt niks verder.
“Sorry.”
“Het is oké. Kan jij niks aandoen. Iets heel anders, heb jij eigenlijk een vriendin?”
“Nee en dat komt omdat ik gay ben, haha.”
“Oh echt? Sorry, was mij niet opgevallen …”
“Komt nog wel!”
Ze beginnen allebei te lachen. Noa komt aan bij zijn halte en staat op. Hij pakt zijn tas en loopt naar de deur.”
“Ik zie jou hopelijk morgen dan!”
“Ja, sowieso!”
“Het was leuk je te ontmoeten James!”
“Insgelijks.”
De tram stopt. De deuren openen en Noa loopt naar buiten. James leunt achterover en krijgt een warm gevoel van binnen. “Ik zie hem morgen weer. Nice!”, zegt James tegen zichzelf.



Hoofdstuk 2

Nooit meer hetzelfde

Eva ligt in bed met haar laptop, te scrollen naar een opleiding. Ze heeft in totaal al naar 67 verschillende opleidingen gekeken, maar geen één past bij haar, vindt ze. Ze heeft altijd moeite gehad met idee wat ze later wil doen. Haar zus, Kayleigh, is precies het tegenovergestelde. Die studeert aan de universiteit en is volgende week klaar. Ze heeft dan officieel haar master behaald en gaat dan zes maanden alleen op reis naar Bali, een reis waar ze zelf voor heeft gespaard. Iets waar Eva ook niet goed in is.
Eva’s maag begint erg te knorren. Ze zucht en legt haar laptop naast haar bed op een wit kastje. Ze staat op en loopt naar beneden. De woonkamer is groot en heeft een witte bijkeuken met een zwarte vloer. De kamer is gevuld met planten, er staat een witte hoekbank aan de rechterkant en een gigantische tv er tegenover. Ze ziet haar zus en haar moeder, Louise, met jas en al aan in de keuken staan.
Eva vraagt: “Wat gaan jullie doen?”
Kayleigh: “Wij gaan even lunchen. Mama kwam net op het idee. We zijn over een paar uur terug.”
Kayleigh loopt alvast naar buiten terwijl haar moeder de sleutels van tafel pakt. Eva loopt boos naar haar moeder toe.
“Waarom ben ik niet meegevraagd?”
“Omdat dit de laatste keer is dat ik iets met Kayleigh alleen kan doen. Wij gaan de volgende keer weer.”
“Weer? We doen het nooit. Je gaat altijd met haar.”
Louise negeert haar en loopt naar buiten. Eva kookt van woede. ‘Ze heeft oprecht nog nooit met mij geluncht’, denkt ze. Boos gaat ze naar boven en belt meteen James.
“Hey James, wat ben je op dit moment aan het doen?”
“Ik kom net terug van de gym, hoezo?”
“Ik heb even behoefte aan gezelschap.”
“Ik ga douchen en ik kom eraan!”
“Is goed!”
Eva begint zich klaar te maken. Wanneer James aankomt, heeft ze een kilo make-up op. James heeft Eva zelden zonder make-up gezien. Ze gaan in de woonkamer zitten.
“Dus Eva, wat is er loos?”
“Mijn moeder doet gewoon weer irritant. Ze ging weer lunchen met Kayleigh.”
“En heeft jou niet uitgenodigd?”
“Nee …”
“Het spijt mij.”
“Het is oké. Ik ben blij dat jij er bent!”
Eva staat op en loopt naar de keuken. Ze pakt een cola voor haarzelf en een biertje voor James. Hij is niet echt een drinker, maar een biertje op zijn tijd vindt hij wel lekker.
“Dus, wat wil je doen? Wil je erover praten?”
“Nee, bedankt. Ik wil gewoon lekker chillen.”
“Is goed.”
Ze besluiten een film te gaan kijken. Na een uur discussiëren wordt het een romantische komedie. James houdt zelf meer van fantasie en actie, maar hiermee doet hij Eva een plezier. Na een halfuurtje kukelt James in slaap.
“Gaat het James?”
“Jawel hoor, ben alleen een beetje moe.”
“Snap ik, zware week gehad?”
“Nee, viel wel mee. Was best leuk eigenlijk.”
“Oh waarom?”
“Oh … gewoon.”
James begint opeens te zweten. ‘Waarom lieg ik hierover?’, denkt hij. Hij schudt zijn hoofd en begint verder te kijken naar de film. Een paar minuten later begint hij te dagdromen over Noa en dat hij niet kan wachten om hem morgen weer te zien. Na de film besluit hij bij Eva te blijven slapen. De volgende dag gaat hij vroeg in de ochtend naar huis om zijn schoolspullen te pakken en daarna direct door naar zijn school. Wanneer hij daar aankomt, ziet hij Noa en enkele anderen zitten op een bankje. Hij begint te zwaaien. Noa moet lachen en zwaait terug. Hij staat op en loopt naar James toe.
“Hey James!”
“Hey! Met wie zat je te praten?”
“Oh, geen idee. Ik zat gewoon op een bankje en ging een gesprek met ze aan. Verveelde mij een beetje.”
“Doe je dat vaker?”
“Ja!”
James lacht en schudt zijn hoofd. Noa lacht terug.
“Ik zou dat dus echt nooit durven. Of doen. Ik ben nou niet zo heel erg dol op mensen zeg maar.”
“Heb je wel veel vrienden of?”
“Uhm …”
“Het is niet erg als je er geen hebt. Sommige mensen houden van hun eigen gezelschap en dat is helemaal prima.”
“Dank je.”
Voor het eerst voelt James zich niet schuldig dat hij eigenlijk geen vrienden heeft. Hij is eigenlijk altijd alleen geweest, totdat hij Eva ontmoette.
“Heb je helemaal geen vrienden?”
“Nee, eigenlijk niet. Niet echt behoefte aan. Ik zit liever alleen in mijn kamer dan ergens in een club met mensen die doen alsof ze mijn vrienden zijn.”
“Haha, gelijk heb je!”
James en Noa gaan de kantine binnen en lopen naar de hoek van de kamer.
“Maar heb jij wel veel vrienden dan?”
“Vroeger wel, maar de laatste tijd heb ik dat een beetje laten varen. Heb het een beetje druk met … met van alles. Het is altijd beter om een kleine goede cirkel te hebben met mensen die je vertrouwd dan een grote cirkel gevuld met neppe mensen.”
“Eens!”
“Mag ik vragen, hoelang heb jij eigenlijk al iets met Eva?”
“Al drie jaar. We hebben elkaar ontmoet op de middelbare school. Ik was héél stil en iedereen zag mij als die mysterieuze gast die altijd alleen zat in de pauzes. Vond het helemaal heerlijk zo. Iedereen had altijd drama, maar ikke niet. Toen kwam het bal eraan, maar ik had echt geen zin om te gaan. Was ook niet van plan om te gaan. Totdat opeens het populairste meisje van de school, Eva, naar me toekwam en me meevroeg naar het schoolbal. Ze was toen ook al echt supermooi, superlief en super attent. Ik zei ‘ja’, ik voelde me voornamelijk gecharmeerd. En geschokt. Iedereen had het erover. Toen, op het schoolbal zelf, hadden wij een ongelooflijke leuke avond. We gingen vanaf toen daten en na een maand werd het officieel.”
“Wat een schattig verhaal!”
“Ja … het is ook een mooi verhaal. Het was een leuke tijd, maar de laatste paar maanden …”
“Wat is er dan?”
“Nou, de laatste tijd stoor ik mij gewoon een beetje aan haar en zij aan mij. We begrijpen elkaar niet echt de laatste tijd.”
“Elk koppel gaat daar doorheen. Zulke tijden zijn tijdelijk. Echt waar. Jullie zijn anders en dat kan soms schuren. En daar is helemaal niks mis mee. Je moet het gewoon even doorzetten. Zoals jij mij dit zo vertelt, is ze toch wel de ware?”
“Eerlijk? Weet ik eigenlijk niet … ik bedoel. We hebben het super leuk met z’n tweeën, maar toch. Soms heb ik het idee dat er iets mist.”
“Komt wel. Echt waar!”
Noa pakt James’ hand en houdt hem stevig vast. James kijkt hem recht in zijn groene ogen aan en ziet een bepaalde glinstering.
“Waar kijk je naar?”
“Helemaal niks …”
Noa krijgt dan een appje en opent zijn telefoon. James kijkt mee en ziet dat hij een Marvel comics achtergrond heeft. James lacht.
“Hou je ook van Marvel?”
“Heel erg zelfs! Ook van fantasie films en zo. Haha!”
“Echt? Oh mijn god ik ook. Eva haat het.”
“Mensen die zulke films haten, hebben geen ziel of fantasie.”
“Haha! Snap je! Eindelijk iemand die me begrijpt!”