Grăunte de Lumină – Poezie/Gedichten
Korreltje Licht
EUR 21,90
Formaat: 13,5 x 21,5 cm
Pagina aantal: 186
ISBN: 978-3-99146-298-9
Publicatie datum: 02.07.2024
Păstrând “grăuntele de lumină” viu, acceptăm invitaţia vieţii la viaţă. Speranța bucuriei, din poezia mea, aşteaptă să fie trăită. De “korrels licht” levendig houden, is het verzoek om het leven te leven. De hoop op vreugde, uit mijn poëzie, wacht om geleefd te worden.
Grăunte de Lumină
Korreltje Licht
Nicolae Tomozeiu
Traducere / Vertaald door Martien Verrijdt
Această carte este dedicată tuturor celor care simt cerul vieţii acoperit de nori grei. Îi asigur că deasupra norilor întotdeauna este soarele bucuriei, care în scurt timp va străluci pentru fiecare. Păstrând ‘grăuntele de lumină’ viu, ‘lumini și umbre’ vor fi mai bine definite într-un ‘bilanţ pozitiv’.
Dit boek is opgedragen aan allen die de levenshemel bedekt voelen door donkere wolken. Ik verzeker hen dat boven de wolken altijd de zon van de vreugde is, die spoedig voor iedereen zal schijnen. Door het ‘korreltje licht’ levendig te houden, kunnen de ‘lichten en schaduwen’ beter worden gedefinieerd in een ‘positieve balans’.
Cuvânt înainte: Cadoul meu – ziua de azi
E-atâta frumuseţe pe lumea asta că simt că explodez. Mi-e sufletul plin de bucuria ce, din interior, se revarsă în lacrimi rostogolindu-se pe obrajii-mi încrâncenaţi. De câte ori am trecut pe lângă frumuseţe fără să o observ! Am luat totul ca un ‘aşa trebuie să fie’ fără să-i văd unicitatea dată de moment. Totul este pentru mine un cadou primit numai că sunt aici, acum. Faptul că exist este un cadou pe care-l primesc zilnic. Un cadou a fost existenţa mea pentru părinţi, bunici, pentru cei ce, fiind în viaţă, m-au primit cu bucurie. Un cadou este existenţa mea pentru viaţă, după cum un cadou este viaţa pentru mine. Nu ştiu să fiu vrednic de atâta dărnicie ce clipă de clipă primesc; mă bucur de puţinele şi rarele momente de luciditate când frumuseţea din jur ‘mă trage de mânecă’. După o astfel de trăire m-aş dori iarba călcată, pomul bătut de vânt, norul hăituit de colo-colo pe cer, omul hămesit de dor. Dor de acum şi aici; dor de aici şi acum. De-aş fi hămesit de dor de acum şi aici, n-aş mai avea vreme de ceea ce-a fost şi… poate mi-ar fi secundele mai cu rost. Îmi petrec mult timp în trecut fără a rezolva ceva, pentru că e trecut. În miros de tămâie e învelit trecutul şi mă ţine ca la privechi. Şi cu cât stau mai mult, cu atât mi-e mai greu să ies din nevăzuta ţesătură: mă simt ca un cocon într-o capsulă ce se strânge, se strânge aducându-mă tot mai aproape de obiectul privegheat. De multe ori mă surprind ca fiind cel privegheat şi rămân bosumflat, speriat, nemulţumit. Curios este că nu fac legătură între evenimente de acest fel, aşa că se repetă aşa cum se repetă zilele săptămânii: cu aceleaşi nume, fără legătură între ele.
Dar astăzi e altfel: văd atâta frumuseţe pe lumea asta că simt că explodez. Mi-e sufletul plin de bucuria ce din interior se revarsă în lacrimi rostogolindu-se pe obrajii-mi încrâncenaţi. Sunt bucuros să vibrez la frumuseţea din jur: frunza ruginie de pe joardele butucului de vie s-a răsucit cu faţa-i spre mine şi-mi zâmbeşte ştirb, dalia îşi pleacă fruntea salutându-mă înţelegătoare, crăiţele şi petuniile îşi iţesc capetele unele pe după altele surâzându-mi bun venit. Şi-apoi, covorul de frunze venite stol de prin copacii din jurul grădinii doar ca să se aşeze pe aleea pietruită! Cerul de un albastru mohorât a ascuns soarele şi văd un fundal de pictură murală cu peisaj tomnatic. Din când în când vrăbii grăbite trec prin grădină în timp ce radioul din bucătărie umple aerul cu ‘Romantic Paradis’ cântat de André Rieu şi a sa orchestră în Cortona, Italia.
Închid ochii şi mă las dus de muzică. Mirosul toamnei pătrunde în mine prin toţi porii. Simt miros de frunză coaptă, de ciuperci ce-şi lasă sporii pe adierea vântului, de fructe maturate, de… toamnă adevărată. Da, toamna a fost întotdeauna, şi este şi azi în acelaşi fel, numai eu nu am văzut-o, am trecut pe lângă ea, şi ea… a trecut peste mine. Astăzi e altfel: toamna m-a izbit cu frumuseţea ei zicându-mi: „priveşte-mă şi bucură-ţi sufletul. Nu voi mai fi nicicând aşa ca azi, aici, pentru tine. Cum nici tu nu vei mai fi acelaşi pentru mine. Nu trebuie să trecem unul pe lângă altul, ci unul pentru altul. Îţi iau ca amintire un fir de păr ce-ţi mărgineşte începutul de calviţie şi-ţi las cadou lacrimile de pe obraz; aici şi acum. Mâine e o altă zi şi amândoi vom fi alţii; astăzi şi în fiecare zi suntem unici“.
Mă cutremur la un gând: sunt singur, singur şi cu atâta frumuseţe în jur. Şi toată e un cadou oferit cu dărnicie, o invitaţie a vieţii la viaţă. De n-aş mai rătăci, poate… m-aş găsi. Căci:
Sunt un ciob de piesă rară
Ce-a rămas fără întreg;
M-am trezit căzut sub scară
De ce oare? Nu-nţeleg.
Da! astăzi e altfel: văd atâta frumuseţe pe lumea asta că simt că explodez. Şi azi e azi şi numai azi contează. Când voi ajunge la ziua cea de mâine, voi vedea că-i tot un azi. Dar un alt azi cu frumuseţea lui.
***
Acest cadou – ziua de astăzi – este puntea peste perioada pandemiei Covid ’19, o perioadă mai dificilă pentru mulţi dintre noi. Am adunat în acest volum poezii scrise în perioada imediat înainte, în timpul și după pandemie, cu intenţia de a arăta că întotdeauna există o cale de a privi frumuseţea cerului și a pomilor înfloriţi, cu un surâs pe buze.
Cartea nu ar fi fost posibilă în forma ei actuală fără sprijinul substanţial oferit cu prietenie și dragoste de Martien Verrijdt. Discuţiile cu profund substrat filozofic precum și pasiunea pentru versiunea olandeză a poeziilor sunt nestemate care cimentează prietenia ce ne leagă.
Un cuvânt cald de recunoștinţă datorez soţiei lui Martien, d-nei Mercedes Sanchez-Verrijdt care, prin fotografiile de înalt profesionalism oferite cu amiciţie, a creat oaze de frumuseţe în paginile cărţii.
Mariana, blânda mea soţie, mi-a fost de un ajutor ce nu poate fi exprimat în cuvinte de-a lungul întregii mele suferinţe în perioada pandemiei. Fie ca dragostea și dorinţa de a construi viaţa noastră împreună să vieţuiască cu și în noi – un grăunte de lumină.
Autorul,
25 nov. 2022, Helmond
Voorwoord: Het geschenk – de dag van vandaag
Er is zoveel schoonheid in deze wereld dat het voelt alsof ik ontplof. Mijn ziel is vol vreugde die van binnenuit uitvloeit in tranen, die over mijn fronsende wangen rollen. Hoe vaak ben ik schoonheid al gepasseerd zonder het op te merken. Ik heb alles opgevat als ‘het hoort zo te zijn’ zonder de uniekheid van het moment te zien. Alles is voor mij een geschenk, alleen al dat ik hier ben, nu. Het feit dat ik besta is een geschenk dat ik dagelijks ontvang. Een geschenk is mijn bestaan geweest voor mijn ouders, grootouders, voor hen die mij in hun leven hebben ontvangen. Een geschenk is mijn bestaan voor het leven, zoals het leven een geschenk is voor mij. Ik begrijp niet hoe ik zoveel vrijgevigheid waard kan zijn, die ik van moment tot moment ontvang, maar ik geniet van de weinige en zeldzame ogenblikken van helderheid wanneer de schoonheid om mij heen ‘mij aan de mouw trekt’. Na zo’n ervaring zou ik willen zijn als het vertrapte gras, de door de wind verwaaide boom, de wolk die door de lucht spookt, een man die door verlangen wordt achtervolgd. Verlangen naar nu en hier. Verlangen naar hier en nu.
Als ik zou verlangen naar nu en hier, zou ik geen tijd hebben voor wat was en… misschien zouden mijn seconden zinvoller zijn. Ik spendeer veel tijd in het verleden zonder iets op te lossen, want het is het verleden. In de geur van wierook is het verleden gewikkeld en het laat me alleen maar kijken naar een dode. En hoe langer ik blijf, hoe moeilijker het is om uit dat onzichtbare spinsel te komen: ik voel me als een cocon in een capsule die krapper en krapper wordt en me steeds dichter bij het object brengt dat wordt bekeken. Ik betrap mezelf er vaak op dat ik mezelf bekijk en blijf pruilen, bang, ontevreden. Vreemd genoeg leg ik geen verbanden tussen dit soort gebeurtenissen, zodat ze zich blijven herhalen zoals de dagen van de week zich herhalen: met dezelfde namen, zonder verband.
Maar vandaag is anders: ik zie zoveel schoonheid in deze wereld dat ik het gevoel heb dat ik ontplof. Mijn ziel is vervuld van vreugde die van binnenuit uitloopt in tranen die over mijn fronsende wangen rollen. Ik ben blij dat ik tril van de schoonheid rondom mij: het roestige blad aan het uiteinde van de wijnstokstronk heeft zijn gezicht naar mij toegekeerd en glimlacht verlegen, de dahlia buigt zijn voorhoofd groet mij begrijpend, de mussen en petunia’s heffen de een na de ander hun kop op en glimlachen hun welkom. En dan het bladertapijt dat van de bomen rond de tuin dwarrelt om op het geplaveide pad zich uit te strekken. De dofblauwe lucht heeft de zon verborgen en vormt een decor voor een natuurlijk schilderij van een herfst landschap. Af en toe fladderen er haastige mussen door de tuin terwijl de keukenradio de lucht vult met ’Romantisch Paradijs’ gespeeld door André Rieu en zijn orkest in Cortona, Italië.
Ik sluit mijn ogen en laat me meevoeren door de muziek. De geur van de herfst doordringt me tot in elke porie. Ik ruik rijpe bladeren, paddenstoelen die hun sporen in de wind laten vallen, rijp fruit… echte herfst. Ja, de herfst is er altijd geweest, en is er nu nog steeds op dezelfde manier, alleen zag ik het niet, ik liep er langs, en… het ging aan me voorbij. Vandaag is het anders: de herfst heeft mij getroffen met haar schoonheid en zegt: “kijk naar mij en verblijd uw ziel. Ik zal nooit meer zijn zoals vandaag, hier voor jou. Net zoals jij nooit meer dezelfde voor mij zal zijn. We moeten elkaar niet passeren, maar er voor elkaar zijn. Ik neem als aandenken een haartje, dat het beg in van jouw kaalheid aangeeft en laat je het geschenk van tranen op je wang na; hier en nu. Morgen is er weer een dag en zullen wij beiden anders zijn; vandaag en elke dag zijn wij uniek”.
Ik huiver bij een gedachte: ik ben alleen, alleen en met zoveel schoonheid om me heen. En dit alles is een geschenk dat gul wordt gegeven, een uitnodiging van leven tot leven. Als ik maar zou stoppen met dwalen, misschien… zou ik mezelf vinden. Want:
Ik ben een stukje van ’n zeldzaam onderdeel
Dat is achtergelaten door het geheel
Ik vond mezelf als van de trap gevallen
Waarom is dat? Ik begrijp het niet.
Ja! Vandaag is het anders: ik zie zoveel schoonheid in deze wereld dat het voelt alsof ik ontplof. En vandaag is vandaag en alleen vandaag telt. Als ik morgen terugkom, zal ik zien dat het nog steeds vandaag is. Maar een andere vandaag met zijn eigen schoonheid.
***
Dit – dag van vandaag – is de brug over de pandemische periode van Covid ’19, een moeilijke tijd voor velen van ons. Ik heb in dit boek gedichten verzameld die zijn geschreven in de periode vlak voor, tijdens en na de pandemie, met de bedoeling te laten zien dat er altijd een manier is om met een glimlach naar de schoonheid van de lucht en de bloeiende bomen te kijken.
Het boek zou in zijn huidige vorm niet mogelijk zijn geweest zonder de substantiële steun die Martien Verrijdt met vriendschap en liefde heeft geboden. De diep-filosofische discussies en de passie voor de Nederlandse versie van de gedichten zijn pareltjes die de vriendschap die ons bindt heeft verstevigd.
Een warm woord van dank is verschuldigd aan zijn vrouw Mercedes Verrijdt-Sanchez die met haar zeer professionele foto's oases van schoonheid heeft gecreëerd op de bladzijden van het boek.
Mariana, mijn lieve vrouw, is een hulp geweest die niet in woorden kan worden uitgedrukt gedurende mijn lijden tijdens de pandemie. Moge de liefde en het verlangen om ons leven samen op te bouwen met en in ons leven als – een korreltje licht.
De auteur,
25 nov. 2022, Helmond
Bilanţ pozitiv
De tu crezi că-n lumea asta mulţi vor sta să te priceapă
Cu viaţa-ţi răsfirată la răspântii de-ntrebări
Eşti naiv băiete dragă, şi te-mbeţi cu chioară apă,
Căci te-ascultă făr’ s-audă, timp e doar de-interpelări.
Şi e bine că te-ntreabă, tu te crezi chiar ascultat –
Scărpinându-se la ceafă cu părerea par’ că-şi dau
Arătând că munca-ţi toată, chiar de e de lăudat,
N-ar fi fost realitate, dacă-n preajmă nu erau.
Şi-uite-aşa miezul se pierde prin dezbateri de proces –
Ambalaju-i ce contează că-i semnat cu-al lor cuvânt;
Ce cuprinde înlăuntru, ne-nţelesul înţeles
Prezentat acum de tine, va rămâne vorbă-n vânt.
Cu răbdare te-narmează; în ce faci crede mereu;
Tu eşti tu, şi-aşa va fi cât pe-aici prezent te-arăţi.
Tu urmează-ţi calea-aleasă şi din miez fă un nucleu –
N-asculta ce alţii-ndrugă, bine fă ce ştii şi poţi.
Şi când vântul umflă pânza la corabia vieţi-ţi
Ce-i purtată peste ape către Styx, unde-ntr-o zi
Poarta vieţii vei închide, tu rămâi la cârmă însuţi
Mulţumit că-n astă lume ai ştiut ce-nseamnă… a fi.
01 iunie 2022, Helmond
…
Korreltje Licht
Nicolae Tomozeiu
Traducere / Vertaald door Martien Verrijdt
Această carte este dedicată tuturor celor care simt cerul vieţii acoperit de nori grei. Îi asigur că deasupra norilor întotdeauna este soarele bucuriei, care în scurt timp va străluci pentru fiecare. Păstrând ‘grăuntele de lumină’ viu, ‘lumini și umbre’ vor fi mai bine definite într-un ‘bilanţ pozitiv’.
Dit boek is opgedragen aan allen die de levenshemel bedekt voelen door donkere wolken. Ik verzeker hen dat boven de wolken altijd de zon van de vreugde is, die spoedig voor iedereen zal schijnen. Door het ‘korreltje licht’ levendig te houden, kunnen de ‘lichten en schaduwen’ beter worden gedefinieerd in een ‘positieve balans’.
Cuvânt înainte: Cadoul meu – ziua de azi
E-atâta frumuseţe pe lumea asta că simt că explodez. Mi-e sufletul plin de bucuria ce, din interior, se revarsă în lacrimi rostogolindu-se pe obrajii-mi încrâncenaţi. De câte ori am trecut pe lângă frumuseţe fără să o observ! Am luat totul ca un ‘aşa trebuie să fie’ fără să-i văd unicitatea dată de moment. Totul este pentru mine un cadou primit numai că sunt aici, acum. Faptul că exist este un cadou pe care-l primesc zilnic. Un cadou a fost existenţa mea pentru părinţi, bunici, pentru cei ce, fiind în viaţă, m-au primit cu bucurie. Un cadou este existenţa mea pentru viaţă, după cum un cadou este viaţa pentru mine. Nu ştiu să fiu vrednic de atâta dărnicie ce clipă de clipă primesc; mă bucur de puţinele şi rarele momente de luciditate când frumuseţea din jur ‘mă trage de mânecă’. După o astfel de trăire m-aş dori iarba călcată, pomul bătut de vânt, norul hăituit de colo-colo pe cer, omul hămesit de dor. Dor de acum şi aici; dor de aici şi acum. De-aş fi hămesit de dor de acum şi aici, n-aş mai avea vreme de ceea ce-a fost şi… poate mi-ar fi secundele mai cu rost. Îmi petrec mult timp în trecut fără a rezolva ceva, pentru că e trecut. În miros de tămâie e învelit trecutul şi mă ţine ca la privechi. Şi cu cât stau mai mult, cu atât mi-e mai greu să ies din nevăzuta ţesătură: mă simt ca un cocon într-o capsulă ce se strânge, se strânge aducându-mă tot mai aproape de obiectul privegheat. De multe ori mă surprind ca fiind cel privegheat şi rămân bosumflat, speriat, nemulţumit. Curios este că nu fac legătură între evenimente de acest fel, aşa că se repetă aşa cum se repetă zilele săptămânii: cu aceleaşi nume, fără legătură între ele.
Dar astăzi e altfel: văd atâta frumuseţe pe lumea asta că simt că explodez. Mi-e sufletul plin de bucuria ce din interior se revarsă în lacrimi rostogolindu-se pe obrajii-mi încrâncenaţi. Sunt bucuros să vibrez la frumuseţea din jur: frunza ruginie de pe joardele butucului de vie s-a răsucit cu faţa-i spre mine şi-mi zâmbeşte ştirb, dalia îşi pleacă fruntea salutându-mă înţelegătoare, crăiţele şi petuniile îşi iţesc capetele unele pe după altele surâzându-mi bun venit. Şi-apoi, covorul de frunze venite stol de prin copacii din jurul grădinii doar ca să se aşeze pe aleea pietruită! Cerul de un albastru mohorât a ascuns soarele şi văd un fundal de pictură murală cu peisaj tomnatic. Din când în când vrăbii grăbite trec prin grădină în timp ce radioul din bucătărie umple aerul cu ‘Romantic Paradis’ cântat de André Rieu şi a sa orchestră în Cortona, Italia.
Închid ochii şi mă las dus de muzică. Mirosul toamnei pătrunde în mine prin toţi porii. Simt miros de frunză coaptă, de ciuperci ce-şi lasă sporii pe adierea vântului, de fructe maturate, de… toamnă adevărată. Da, toamna a fost întotdeauna, şi este şi azi în acelaşi fel, numai eu nu am văzut-o, am trecut pe lângă ea, şi ea… a trecut peste mine. Astăzi e altfel: toamna m-a izbit cu frumuseţea ei zicându-mi: „priveşte-mă şi bucură-ţi sufletul. Nu voi mai fi nicicând aşa ca azi, aici, pentru tine. Cum nici tu nu vei mai fi acelaşi pentru mine. Nu trebuie să trecem unul pe lângă altul, ci unul pentru altul. Îţi iau ca amintire un fir de păr ce-ţi mărgineşte începutul de calviţie şi-ţi las cadou lacrimile de pe obraz; aici şi acum. Mâine e o altă zi şi amândoi vom fi alţii; astăzi şi în fiecare zi suntem unici“.
Mă cutremur la un gând: sunt singur, singur şi cu atâta frumuseţe în jur. Şi toată e un cadou oferit cu dărnicie, o invitaţie a vieţii la viaţă. De n-aş mai rătăci, poate… m-aş găsi. Căci:
Sunt un ciob de piesă rară
Ce-a rămas fără întreg;
M-am trezit căzut sub scară
De ce oare? Nu-nţeleg.
Da! astăzi e altfel: văd atâta frumuseţe pe lumea asta că simt că explodez. Şi azi e azi şi numai azi contează. Când voi ajunge la ziua cea de mâine, voi vedea că-i tot un azi. Dar un alt azi cu frumuseţea lui.
***
Acest cadou – ziua de astăzi – este puntea peste perioada pandemiei Covid ’19, o perioadă mai dificilă pentru mulţi dintre noi. Am adunat în acest volum poezii scrise în perioada imediat înainte, în timpul și după pandemie, cu intenţia de a arăta că întotdeauna există o cale de a privi frumuseţea cerului și a pomilor înfloriţi, cu un surâs pe buze.
Cartea nu ar fi fost posibilă în forma ei actuală fără sprijinul substanţial oferit cu prietenie și dragoste de Martien Verrijdt. Discuţiile cu profund substrat filozofic precum și pasiunea pentru versiunea olandeză a poeziilor sunt nestemate care cimentează prietenia ce ne leagă.
Un cuvânt cald de recunoștinţă datorez soţiei lui Martien, d-nei Mercedes Sanchez-Verrijdt care, prin fotografiile de înalt profesionalism oferite cu amiciţie, a creat oaze de frumuseţe în paginile cărţii.
Mariana, blânda mea soţie, mi-a fost de un ajutor ce nu poate fi exprimat în cuvinte de-a lungul întregii mele suferinţe în perioada pandemiei. Fie ca dragostea și dorinţa de a construi viaţa noastră împreună să vieţuiască cu și în noi – un grăunte de lumină.
Autorul,
25 nov. 2022, Helmond
Voorwoord: Het geschenk – de dag van vandaag
Er is zoveel schoonheid in deze wereld dat het voelt alsof ik ontplof. Mijn ziel is vol vreugde die van binnenuit uitvloeit in tranen, die over mijn fronsende wangen rollen. Hoe vaak ben ik schoonheid al gepasseerd zonder het op te merken. Ik heb alles opgevat als ‘het hoort zo te zijn’ zonder de uniekheid van het moment te zien. Alles is voor mij een geschenk, alleen al dat ik hier ben, nu. Het feit dat ik besta is een geschenk dat ik dagelijks ontvang. Een geschenk is mijn bestaan geweest voor mijn ouders, grootouders, voor hen die mij in hun leven hebben ontvangen. Een geschenk is mijn bestaan voor het leven, zoals het leven een geschenk is voor mij. Ik begrijp niet hoe ik zoveel vrijgevigheid waard kan zijn, die ik van moment tot moment ontvang, maar ik geniet van de weinige en zeldzame ogenblikken van helderheid wanneer de schoonheid om mij heen ‘mij aan de mouw trekt’. Na zo’n ervaring zou ik willen zijn als het vertrapte gras, de door de wind verwaaide boom, de wolk die door de lucht spookt, een man die door verlangen wordt achtervolgd. Verlangen naar nu en hier. Verlangen naar hier en nu.
Als ik zou verlangen naar nu en hier, zou ik geen tijd hebben voor wat was en… misschien zouden mijn seconden zinvoller zijn. Ik spendeer veel tijd in het verleden zonder iets op te lossen, want het is het verleden. In de geur van wierook is het verleden gewikkeld en het laat me alleen maar kijken naar een dode. En hoe langer ik blijf, hoe moeilijker het is om uit dat onzichtbare spinsel te komen: ik voel me als een cocon in een capsule die krapper en krapper wordt en me steeds dichter bij het object brengt dat wordt bekeken. Ik betrap mezelf er vaak op dat ik mezelf bekijk en blijf pruilen, bang, ontevreden. Vreemd genoeg leg ik geen verbanden tussen dit soort gebeurtenissen, zodat ze zich blijven herhalen zoals de dagen van de week zich herhalen: met dezelfde namen, zonder verband.
Maar vandaag is anders: ik zie zoveel schoonheid in deze wereld dat ik het gevoel heb dat ik ontplof. Mijn ziel is vervuld van vreugde die van binnenuit uitloopt in tranen die over mijn fronsende wangen rollen. Ik ben blij dat ik tril van de schoonheid rondom mij: het roestige blad aan het uiteinde van de wijnstokstronk heeft zijn gezicht naar mij toegekeerd en glimlacht verlegen, de dahlia buigt zijn voorhoofd groet mij begrijpend, de mussen en petunia’s heffen de een na de ander hun kop op en glimlachen hun welkom. En dan het bladertapijt dat van de bomen rond de tuin dwarrelt om op het geplaveide pad zich uit te strekken. De dofblauwe lucht heeft de zon verborgen en vormt een decor voor een natuurlijk schilderij van een herfst landschap. Af en toe fladderen er haastige mussen door de tuin terwijl de keukenradio de lucht vult met ’Romantisch Paradijs’ gespeeld door André Rieu en zijn orkest in Cortona, Italië.
Ik sluit mijn ogen en laat me meevoeren door de muziek. De geur van de herfst doordringt me tot in elke porie. Ik ruik rijpe bladeren, paddenstoelen die hun sporen in de wind laten vallen, rijp fruit… echte herfst. Ja, de herfst is er altijd geweest, en is er nu nog steeds op dezelfde manier, alleen zag ik het niet, ik liep er langs, en… het ging aan me voorbij. Vandaag is het anders: de herfst heeft mij getroffen met haar schoonheid en zegt: “kijk naar mij en verblijd uw ziel. Ik zal nooit meer zijn zoals vandaag, hier voor jou. Net zoals jij nooit meer dezelfde voor mij zal zijn. We moeten elkaar niet passeren, maar er voor elkaar zijn. Ik neem als aandenken een haartje, dat het beg in van jouw kaalheid aangeeft en laat je het geschenk van tranen op je wang na; hier en nu. Morgen is er weer een dag en zullen wij beiden anders zijn; vandaag en elke dag zijn wij uniek”.
Ik huiver bij een gedachte: ik ben alleen, alleen en met zoveel schoonheid om me heen. En dit alles is een geschenk dat gul wordt gegeven, een uitnodiging van leven tot leven. Als ik maar zou stoppen met dwalen, misschien… zou ik mezelf vinden. Want:
Ik ben een stukje van ’n zeldzaam onderdeel
Dat is achtergelaten door het geheel
Ik vond mezelf als van de trap gevallen
Waarom is dat? Ik begrijp het niet.
Ja! Vandaag is het anders: ik zie zoveel schoonheid in deze wereld dat het voelt alsof ik ontplof. En vandaag is vandaag en alleen vandaag telt. Als ik morgen terugkom, zal ik zien dat het nog steeds vandaag is. Maar een andere vandaag met zijn eigen schoonheid.
***
Dit – dag van vandaag – is de brug over de pandemische periode van Covid ’19, een moeilijke tijd voor velen van ons. Ik heb in dit boek gedichten verzameld die zijn geschreven in de periode vlak voor, tijdens en na de pandemie, met de bedoeling te laten zien dat er altijd een manier is om met een glimlach naar de schoonheid van de lucht en de bloeiende bomen te kijken.
Het boek zou in zijn huidige vorm niet mogelijk zijn geweest zonder de substantiële steun die Martien Verrijdt met vriendschap en liefde heeft geboden. De diep-filosofische discussies en de passie voor de Nederlandse versie van de gedichten zijn pareltjes die de vriendschap die ons bindt heeft verstevigd.
Een warm woord van dank is verschuldigd aan zijn vrouw Mercedes Verrijdt-Sanchez die met haar zeer professionele foto's oases van schoonheid heeft gecreëerd op de bladzijden van het boek.
Mariana, mijn lieve vrouw, is een hulp geweest die niet in woorden kan worden uitgedrukt gedurende mijn lijden tijdens de pandemie. Moge de liefde en het verlangen om ons leven samen op te bouwen met en in ons leven als – een korreltje licht.
De auteur,
25 nov. 2022, Helmond
Bilanţ pozitiv
De tu crezi că-n lumea asta mulţi vor sta să te priceapă
Cu viaţa-ţi răsfirată la răspântii de-ntrebări
Eşti naiv băiete dragă, şi te-mbeţi cu chioară apă,
Căci te-ascultă făr’ s-audă, timp e doar de-interpelări.
Şi e bine că te-ntreabă, tu te crezi chiar ascultat –
Scărpinându-se la ceafă cu părerea par’ că-şi dau
Arătând că munca-ţi toată, chiar de e de lăudat,
N-ar fi fost realitate, dacă-n preajmă nu erau.
Şi-uite-aşa miezul se pierde prin dezbateri de proces –
Ambalaju-i ce contează că-i semnat cu-al lor cuvânt;
Ce cuprinde înlăuntru, ne-nţelesul înţeles
Prezentat acum de tine, va rămâne vorbă-n vânt.
Cu răbdare te-narmează; în ce faci crede mereu;
Tu eşti tu, şi-aşa va fi cât pe-aici prezent te-arăţi.
Tu urmează-ţi calea-aleasă şi din miez fă un nucleu –
N-asculta ce alţii-ndrugă, bine fă ce ştii şi poţi.
Şi când vântul umflă pânza la corabia vieţi-ţi
Ce-i purtată peste ape către Styx, unde-ntr-o zi
Poarta vieţii vei închide, tu rămâi la cârmă însuţi
Mulţumit că-n astă lume ai ştiut ce-nseamnă… a fi.
01 iunie 2022, Helmond
…
Misschien vind je dit ook leuk :
