De gouden slag

De ballotagecommissie

Mijn vrouw was al jaren een fervent golfer. Ze reisde dan ook regelmatig naar andere Europese golfbanen om met een vaste groep van haar vriendinnen op een voor hen vreemde golfbaan de holes te gaan ontdekken.

Ikzelf was niet zo actief met golfen, maar had al jaren geleden wel mijn golfdiploma gehaald. Dus was ik wel gemachtigd om wereldwijd een balletje te gaan slaan, maar ik was veel minder fanatiek. Wat ik wel graag deed, was aan de bar of het terras naast de baan socializen met de aanwezigen. Maar zo heel af en toe besloot ik een paar holes te slaan met een paar gezellige mensen. Mijn handicap bij het golfen was acht en die van mijn vrouw twaalf, terwijl ze veel vaker dan ik op de baan stond.

Hoewel de golfbanen niet overal vrij toegankelijk waren, hadden we een redelijk ruime keuze aan bespeelbare banen.
Maar de golfpartners van mijn vrouw waren lid van een privé-golfclub waar je niet zomaar lid van kon worden. Je kon alleen lid worden op voorspraak van een van de leden, mits er ruimte was in het ledenbestand.

Ze hadden bedacht dat ook wij lid moesten worden van deze exclusieve golfclub die was gelegen in de Belgische Ardennen, en een uurtje rijden van ons huis.

Maar ik was geen miljonair; ik was slechts eigenaar van een online drukkerij van visitekaartjes. Daar verdienden we absoluut een goede boterham mee. Alleen de miljoenen op de bank ontbraken bij ons, maar we konden ons een hoop luxe zaken veroorloven zonder ons financieel te moeten inhouden.

We woonden dan ook al vele jaren in de buurt van Tongeren in België, waar we een leuke bungalow bezaten. We waren geen financieel vluchteling, maar we vonden het gewoon erg prettig om in het gezellige België te verblijven.
Mijn vrouw en ik woonden dan ook erg gelukkig in onze bungalow in een landelijke woonomgeving. Want bij ons geen druk verkeer of blaffende honden; het loeien van de koeien en een passerende tractor waren de meest gehoorde geluiden in onze woonomgeving.

Maar mijn vrouw Rianne was helemaal gefixeerd op worden toegelaten bij de exclusieve golfclub, en ze zag het als een soort van status om daar te mogen vertoeven. Ikzelf stond heel nuchter in het verhaal en was wars van rangen en standen.
Onze vrienden hadden ons inmiddels voorgedragen voor de twee beschikbare plaatsen bij de exclusieve golfclub.

Op een avond moesten we voor de ballotagecommissie verschijnen, en geheel volgens de gestelde regels had ik mijn pak en nette schoenen aangetrokken.

Eenmaal aangekomen werden we naar een aparte ruimte gebracht, waar acht dames en heren op ons wachtten en ons aan de hand van een vragenlijst een interview afnamen.
Ze waren onder andere nieuwsgierig naar onze handicaps en hoe vaak we op de golfbaan aanwezig waren. Dat aanwezig zijn, was vaak alleen mijn vrouw die golfde, en ik zat meestal met een koffie op het terras. Maar dat zou ik er maar niet bij vertellen, en ik vond het maar vreemde snoeshanen van de commissie. Maar ik had mezelf voorbeeldig gedragen en geprobeerd zo beleefd en natuurlijk mogelijk over te komen.

Nadat we ruim een uur lang de vragen hadden beantwoord, moesten we de ruimte verlaten en in een soort van kleedkamer wachten op de beslissing.

Na dertig minuten mochten we weer de commissiekamer in, waar we werden gevraagd om plaats te nemen in onze stoel.

We kregen nogmaals de vraag of we het eens waren met de geldende regels binnen de golfvereniging. We antwoordden beiden: “Dat zullen we gaarne, met overtuiging doen, meneer de voorzitter.”
Vervolgens moesten we opstaan en met onze hand op de statuten beloven dat we ons zouden inzetten voor de belangen van de golfvereniging.

Na onze gelofte werden we gefeliciteerd en welkom geheten door de ballotagecommissie.

Nadat de penningmeester me de te betalen rekeningen voor inschrijving en lidmaatschap had gegeven, werden we meegenomen naar het statige country house annex restaurant.

Onze vrienden waren ook aanwezig en feliciteerden ons met onze opname in deze elitevereniging. Volgens de traditie van de club moest ik een rondje geven voor de aanwezige leden. Maar ik vond dat er toch wel heel veel vreemde snoeshanen tussen de leden zaten.

Van deze golfclub scheen de crème de la crème van België lid te zijn, en ik was zeer benieuwd hoe die zich zou gedragen na een paar biertjes of wijntjes. Het belangrijkste: mijn vrouw was blij dat we waren toegelaten in een privé-golfclub, en zou het de komende tijd wel ervaren.
Want ik had begrepen dat er het komend weekend een golftoernooi was, en ik besloot me er ook maar voor in te schrijven. Dan had ik nog een paar dagen de tijd om op de baan de holes uit te proberen.


Mezelf verbazen

Na de spannende avond bij de ballotagecommissie en de ontvangst van de overige leden, vond ik het tijd om huiswaarts te gaan, want we moesten nog een uurtje naar huis rijden.

De volgende ochtend besloot ik als eerste de gepeperde rekeningen van ons lidmaatschap te betalen, zodat we niet de volgende maand geroyeerd zouden worden wegens wanbetaling.

Het was een duur privéclubje, maar het grote voordeel was dat we nu onbeperkt zonder betaling mochten spelen op de baan. Mijn vrouw stelde voor om tegen de middag samen te gaan spelen, zodat we konden oefenen voor het komende toernooi in het weekend.
Aangezien ik zojuist de rekeningen had betaald, besloot ik maar gebruik te maken van onze privileges. Eenmaal op de baan aangekomen, had ik het idee dat er geen arts of advocaat werkte deze middag.
We besloten daarom, vanwege de drukte op de baan, ons eerst te verwennen met een lichte lunch. Om een uurtje later, letterlijk en figuurlijk, ruim baan te hebben.
Nadat we de achttien holes hadden afgewerkt, was ik erg tevreden over mijn slagen op een voor mij nieuwe baan.

Weer terug in het country house werd ik gevraagd of ik ook mee wilde doen in een duo-wedstrijd, met een ander lid van de club.
Dat leek me zeker een uitdaging, en ik werd voorgesteld aan een zestiger. Ik stelde me voor als Steff Verkerk en mijn partner stelde zich voor als Pierre van Amstel.
Ik had geen idee wat zijn handicap was, maar we zouden op zaterdag vol voor de overwinning gaan. Tussen ons gesprek door wisselden we onze telefoonnummers uit en besloten we vrijdagochtend samen een balletje te slaan om elkaar beter te leren kennen.
Inmiddels had ik al gemerkt dat je hier in de countryclub makkelijker kon netwerken.
Ik had namelijk het idee dat we nu, als leden van de club, op een hoger niveau van zakendoen zaten.
Hoewel ik op niemand zat te wachten en over het algemeen altijd mijn eigen ding deed, vond ik het interessant om nieuwe mensen te ontmoeten.
Ik had inmiddels wel ontdekt dat je hier geen rondje aan de bar moest geven, want behalve ‘dank u’ kreeg je hier niets terug. Maar daarom waren ze waarschijnlijk dan ook financieel rijker dan wij. Mijn vrouw en ik stonden iets gemakkelijker in het leven.

Zo heeft iedereen zijn eigenaardigheden, wat de wereld weer heel kleurrijk maakt.
Naast het golfen was ik nog een redelijk fanatieke wielrenner en reed ik regelmatig een ritje van vijfenzeventig kilometer.
Ik was echter een absolute mooiweerrijder, dus bij mindere weersomstandigheden zoals regen stapte ik niet op mijn racefiets, maar ging ik mijn rondje lopen, door de weilanden in de omgeving van ons huis.

Bewegen was een belangrijk ding in zowel mijn leven als dat van mijn vrouw, want we wilden proberen hoe dan ook zo lang mogelijk gezond te blijven.
Iedere ochtend om zeven uur startte ik de dag met koffie en het controleren van de binnengekomen opdrachten voor drukwerk op juistheid. Vervolgens stuurde ik het door naar de collega-drukker, die ervoor zorgde dat de gedrukte visitekaartjes werden verzonden naar het door de klant opgegeven adres.
Alles was vooruitbetaald, en ik betaalde aan het einde van iedere week de factuur van de drukker.

Dus het was voor ons easy money, en we waren er gemiddeld een uur per dag mee bezig. Ik had het systeem al met de opkomst van het particuliere internet bedacht en verder geüpdatet met de komst van de nieuwe technieken, want voor mijn idee waren de mogelijkheden grenzeloos.
Onze klanten kwamen uit heel Europa, en mijn belangrijkste taak was het vinden van betrouwbare drukkers die hun afspraken konden nakomen.
We zouden natuurlijk op papier vele malen meer kunnen verdienen met een eigen drukkerij. Maar ik had nu geen kosten van personeel en een bedrijfspand, dus ik was er tevreden mee.

Inmiddels was het weekend van het golftoernooi aangebroken en op vrijdagavond werd de loting gedaan voor de startvolgorde.
Op vrijdagochtend speelde ik voor het eerst met mijn partner Pierre. We zouden probeerden op zaterdag een plaats bij de eerste twintig te halen om op de zondag voor de hoofdprijs te gaan. De weersvoorspellingen waren in ieder geval erg prettig, want het zou dit weekend zonnig en mooi herfstweer worden. Dat betekende dat we alle holes konden aflopen in een heerlijke najaarstemperatuur.

Maar ik kwam erachter dat mijn partner Pierre een grote handicap had. Tijdens onze ronde moest ik te veel moeite doen om ons niet uit de wedstrijd te laten slaan.
Helaas kwamen we als duo slechts op plaats tweeëntwintig uit, en dat betekende dat we uit het toernooi lagen.
Maar het belangrijkste was dat we het uitermate gezellig hadden tijdens de wedstrijd, en hij nodigde me uit om vaker met hem een balletje te slaan.

Tijdens mijn solo-optreden behaalde ik op de eerste dag tot mijn eigen verbazing de zevende plek, van de vijftig deelnemers.
Dat betekende dat ik op de zondag mee mocht doen voor de prijzen.

Na afloop van de eerste toernooidag was het een drukte van belang in de countryclub, en we vonden dan ook met grote moeite een zitplaats.
We konden het echter niet maken om als nieuw lid direct naar huis te vertrekken, dus sloten we aan bij Pierre en zijn vriendengroep.

De aanwezigen waren natuurlijk nieuwsgierig wie we waren en wat we beroepsmatig deden. Maar ik had me voorgenomen me vooral bescheiden op te stellen en niet te veel op de voorgrond te treden. Want mij interesseert het persoonlijk helemaal niets wat iemand beroepsmatig doet; ik ben meer geïnteresseerd in de persoon zelf. Het was erg gezellig aan onze tafel, maar het gezelschap was zeer elitair, en ik moest er duidelijk aan wennen. We wilden hierbij horen, dus moesten we gewoon lachen en meedoen.

Op de finalezondag waren we wederom vroeg aanwezig, en dat had twee redenen.
Ik wilde mijn auto kunnen parkeren en bij de holes kijken hoe mijn medefinalisten hun afslag deden. Want ik had geen tactiek en deed alles puur gevoelsmatig.
Mijn vrouw adviseerde dat ik dat ook zo moest houden en me vooral niet moest laten leiden door anderen. Inmiddels was het midden op de middag en was ik aan de beurt om mijn slagen te tonen. Ik was in topvorm en lag tot hole zestien op de eerste plaats met een slag voorsprong.
Doordat het voor mij het eerste golftoernooi ooit was, werd ik behoorlijk zenuwachtig.
Wetende dat ik zou kunnen winnen of door een fout zou verliezen, sloeg ik bij de zeventiende hole in plaats van de drie slagen een hole-in-one.

De laatste hole miste ik echter door de zenuwen, en mijn eerste plaats werd een derde.
Natuurlijk ook een goed resultaat, en ik was de beste deelnemer van de club, maar ik werd geveld door de zenuwen. Toch was ik niet minder blij en nam dan ook verheugd mijn trofee in ontvangst. De winnaar vertelde dat hij niet meer op de overwinning had gerekend tot mijn laatste hole.
Van de club kreeg ik een diner aangeboden, iets wat ik erg kon waarderen, want ik had tenslotte toch een klein beetje de eer van de club hooggehouden.


Een verrassende aanbieding

Maar het gewone leven ging verder, en ik was gemiddeld vier middagen op de baan en bij de bar van de golfbaan aanwezig.
Nadat ik ook deze middag mijn holes had afgelopen, nam ik zoals gebruikelijk plaats aan een vrije tafel, waar ik veelal werd aangesproken door leden die me ongevraagd hun mening vroegen.

Mijn vrouw Rianne grapte al dat ik steeds meer een vertrouwenspersoon aan het worden was binnen de countryclub.

Ik had er weliswaar niet voor geleerd, maar mensen vroegen mijn mening over wat ik in hun situatie zou gaan doen.
Het zal waarschijnlijk met mijn uitstraling te maken hebben, want ik had dit in het verleden al vaker meegemaakt. Mensen gooiden hun ziel en zaligheid bij mij op tafel.
Rianne vroeg dan ook nooit wat ik had besproken, want ze wist dat alles wat aan mij werd verteld bij mij bleef. Ik zag het als een soort beroepsgeheim, terwijl ik er nog niet eens een kop koffie voor terugkreeg.

Ongevraagd werd ik opeens een vertrouwenspersoon, en bijna geheel automatisch werd ik in die positie geduwd.
Inmiddels had ik alle beroepsgroepen aan mijn tafel gehad, en ik was verbaasd hoe onzeker die grote captains of industry waren.
De gesprekken gingen over alles wat je maar kunt meemaken in het dagelijkse leven. Ik werd dan ook regelmatig uitgenodigd om met de heren en dames te gaan golfen of om elders te gaan lunchen, om tussendoor natuurlijk over hun gedachten of ideeën te spreken.
Tot ik op een dag werd aangesproken door een heer die zich voorstelde als Fabian van der Eiken.
Hij vroeg zeer beleefd of hij een afspraak met me kon maken, omdat hij voor zijn bedrijf op zoek was naar een integere adviseur.

Fabian bleek, volgens zijn zeggen, eigenaar te zijn van een groot, wereldwijd elektronicabedrijf en hij had mij al een paar maanden op afstand gevolgd.

Hij had inmiddels gehoord over hoeveel mensen er gebruikmaakten van mij als klankbord of adviseur.
Ik besloot niet direct met nee te antwoorden en vroeg hem nieuwsgierig hoe hij mijn taak voor ogen had. Hij wilde dat ik een onafhankelijk verlengstuk van de directie zou worden waar medewerkers terechtkonden met hun vragen. De werkzaamheden zouden plaatsvinden op het kantoor in Luxemburg, waar ik een bureau zou krijgen.
Ik bedacht me dat dat – heen en terug – een afstand van bijna vierhonderd kilometer is, wat minimaal vier uur reistijd per dag zou betekenen, en daar had ik toch wel een beetje moeite mee.

Maar Fabian had bedacht: de reisuren zien we als werkuren, en dan werk je drie dagen per week, maar je krijgt er vijf betaald.
Ik wist niet goed hoe te reageren, maar liet hem maar even doorpraten.

Mijn eigen bedrijfje kon ik van iedere plek ter wereld draaiende houden, dus daar lag het probleem niet.
Maar wat me tegenhield, was dat ik weer drie dagen vastzat in een arbeidsschema en mijn vrije leven dat ik gewend was, op moest geven.

Fabian was op dreef en wilde me maar al te graag in deze functie aannemen. Hij vroeg me wat mijn voorwaarden waren.
Ik wilde een BMW 7 als bedrijfsauto want ik had nu een X3, en de drie werkdagen naar eigen keuze invullen.
…