Ongemak
Miez schrijft over zichzelf en de avonturen die hij meemaakt. Zijn gedetailleerde manier van schrijven heeft mij meegenomen in zijn wereld, inclusief alle "pech" die hem overkomt. Mening passage over zijn avonturen deden bij mij de tranen over mijn wangen lopen van het lachen. Een aanrader en ik hoop op een tweede boek van deze schrijver.
In dit "woke"-tijdperk is het best even schrikken. Want in dit --toepasselijk genaamde-- boek ventileert Michael Roco in 28 korte, uiteenlopende levensschetsen ongefilterd zijn ongemak. Primaire gedachten, die bij ons allen vast wel eens als in een reflex opkomen maar die we dan terstond weer wegens "oei... dat mag je niet zeggen" censureren, worden door "Miez" ongegeneerd vastgelegd in deze verhalenbundel.En waarom dit boek dan volgens mij geen mikpunt mag worden van de cancel-culture? Omdat Miez niet aan waardeoordelen doet! Hoogstens over zichzelf, als hij beschrijft hoe hij zich telkens met opgewekt gemoed in elke situatie stort om vervolgens consequent te ervaren hoe hij er compleet de controle over verliest.En dat doet hij met briljante humor, met originele woordgrappen van een ongenaakbare consistentie én met de nadruk op zijn eigen vermeende onvermogen. Miez zet zichzelf hiermee neer als een lijdend voorwerp in een hopeloos verwarrende wereld die hij in alle bescheidenheid aanvaardt zoals deze is.En daarmee is dit boek eerder bevrijdend: als zelfs Miez er ondanks zichzelf in slaagt om opgewekt te blijven, dan moet het voor ieder ander hartstikke goed mogelijk zijn om het eigen ongemak te overwinnen en er vooral de humor van in te zien.Lekker af een toe een hoofdstukje consumeren en weten dat "recht" af en toe "krom" kan zijn: mijn humeur vaart er wel bij...
Misschien vind je dit ook leuk :
