Ik weet het niet
Nelly Claeys open haar warme grote hart met vele kamers en stijgt met haar dagboek ver uit boven he alledaagse. Daarmee is het meer dan een persoonlijk relaas en krijgt het een bredere betekenis. Tekstpareltjes borrelen regelmatig op als de bubbels in champagne.
De kaft triggert. Een witte rand omhult de woorden in het zwart, liggend in een vlek van bloed. Is dit een detectiveroman? Gaat het over moord? Als nieuwsgierige lezer krijg ik het antwoord direct op de eerste bladzijde. De auteur geeft de lezer met een treffend citaat uit Nietzsches Also sprach Zarathustra een gouden leidraad: ‘Schrijf met bloed en zult ervaren dat bloed geest is.’ Nelly Claeys schrijft met bloed, in de figuurlijke zin, haar dagboekroman – ze geeft aan de echte mensen uit haar leven fictieve namen. Het Nederlandse ‘bloed’ staat voor ‘leven’. Nelly Claeys ritmeert haar levensverhaal op het ritme van de dagen en de jaren, van 3 maart 1983 tot 30 december 1995. De auteur begeleidt haar opgetekende en gereflecteerde ervaringen met enkele van haar tekeningen. Ze zijn te groot noch te klein. Ze vormen lichtende wegwijzers voor Nelly en Bert, maar ook voor de lezer die zich op hun levenspad begeeft. Nelly en Bert zijn elkaars kruk. Ze ondersteunen elkaar want het leven is hen in het verleden niet goed gezind geweest. De tekeningen verschijnen als bescheiden iconen die hun verhaal een bijzondere vorm van sacraliteit verlenen. Het boek leest als een trein. Door de levendige stijl springen de fragmenten als een jong veulen in de wei van het bestaan. Niettegenstaande het drama dat ze in beeld brengen, schuilt er een unieke vorm van humor tussen de regels. Na de lectuur begrijpt de lezer dat dit bijzondere boek getuigt van een volgehouden, jarenlange inspanning en van enorm veel levensmoed om over de hobbelige stapstenen te blijven voortgaan, zelfs als ze bij momenten scherp of glad waren. Met bloed geschreven is ‘Ik weet het niet’ geen detectiveverhaal, maar een waarachtig liefdesverhaal van iemand die niettegenstaande alles ja zegt tegen het leven zonder daarbij in de valkuil van een of andere godheid te trappen. De lezer gaat beseffen dat achter de fictieve naam Bert een reële persoon schuilt voor wie Nelly een zeer sterk monument heeft gebouwd. Gevlochten met de grondstof van hun samenleven, gevlochten met zowel rozen zonder doornen als stekende distels, heeft de auteur voor Bert een krans gevlochten die ook in de winter van de tijd altijd groen zal blijven.Het boek is naar mijn aanvoelen bijzonder relevant in vele opzichten, maar zeker in de huidige coronatijd waar meer dan ooit velen met eenzaamheid worstelen. Het boek verkent op het ritme van het leven zelf de levenswijsheid die schuilt in de eenzaamheid, zoals de vogel die tussen de verdorde eiken bladeren de vrucht vindt om in de winter te overleven.
Misschien vind je dit ook leuk :
