Kate & Valerie

Kate & Valerie

Carl Palm


EUR 15,90

Formaat: 13,5 x 21,5
Pagina aantal: 194
ISBN: 978-3-99107-307-9
Publicatie datum: 24.06.2021
Sinds zijn scheiding is Carl Palm op zoek naar liefde: het mooiste en zuiverste doel, dat je als mens kunt nastreven. Kate en Valerie zijn vrouwen die hem weten te raken en met wie hij momenten kent van totale éénwording, op emotioneel én op seksueel gebied.
‘Laat mij de hele wereld veroveren, heel veel geld verdienen zodat je trots op mij bent.’

'Áls je lief voor mij bent, dan ben ik trots op je.’

Kate & Valerie




A LOVE STORY

1e deel.

LIQUID EYES.








Hoofdstuk 1



Kaya is dood!
De app kwam keihard binnen, in een flits ging ik terug naar onze rose begintijd
toen we ineengestrengeld, naakt, afgeblust na een wilde nacht, dromerig wegzakten in tijdloosheid.
Ik werd wakker van een slaperig individu in een enorme opgeruimde slaapkamer onder
een kluwen van dekbedden van internationaal niveau.
Mijn bedpartner werd wakker en zei ‘Wat doe je.’
'Er is iemand hier in de kamer, het slaapt vredig en sist vriendelijk.’
‘Dat is mijn hond, honden slapen meestentijds, je hoeft niet bang te zijn.’ Kate was voorkomend en beschermend.

Tijdens de nacht, nadat ze zei ‘Mag ik op je liggen?’ wist ik al dat het pure liefde was. Ongekend, rauw en zonder compromissen of gedachten, vloeiden onze lichamen tot één geheel en voelde ik een hart kloppen.
‘Is dat jouw hart wat ik voel kloppen?’
‘Nee’, hees fluistert Kate in mijn oor, ‘dat is jouw hart.’
Ik had het nog nooit gevoeld en verklaarde dat aan mijn liefdesbeest.
‘Dat komt omdat je het nog nooit gegeven hebt.’ De toon was gezet.




Het leuke van Kate is haar zelfstandigheid, nooit drugs gebruikt of drankgelagen gehad, een nature girl.
Elke keer als ik aan haar lichaam zat, frappeerde het mij enorm hoe zoet de smaak was en hoe onontgonnen haar gleuf, die zij liefkozend ‘mijn tuintje’ noemde.
Hoe heb ik in godsnaam kunnen leven zonder al dat genot. Zij verklaart keer op keer
dat, ondanks, of juist door een vrij en vrijbuiterig leven, ik hobbelig ben in mijn lichaam, met stressplekken en verhardingen, maar haar toon en oordeel zijn zacht en vergevend ‘Je mag je ouders bedanken voor dit mooie lichaam’ en als een volleerd dichteres dicteert zij verder en vervolgt haar keuring ‘Alles bij jou is gebaseerd op puur genot, in geven, ontvangen en strelen.’
Mijn leven kon niet meer stuk. Genot zoals ik het altijd had bekeken, een weg zonder tijd en ongelimiteerd.
Het werd kouder en Kate trok een pyjama aan, niet zomaar eentje, een flanellen, want dat is zo fijn
op de huid.
‘Wat vind je lekkerder, je flanellen stof of mij?’
‘Ja jij, jou vind ik het beste! Huid op huid, vlees op vlees,’ en ze vraagt weer zacht en bijna dwingend
‘Mag ik op je liggen?’
‘Dat is goed, lieverd, zal ik dan je harde, gezonde geile billen masseren? Totdat je explodeert van verlangen?’
Onze lichamen kenden maar één taal, genot en genot en genot.
Tijdens het masseren fliept mijn harde staaf automatisch in haar gleufje. Keihard, kutje houdt hem met contractie en aandacht zo hard in haar vagina dat we automatisch kunnen rollen zonder dat mijn lid eruit flapt.
‘Ja, zo wil ik het, je bent gemaakt voor me!’
Als in een roes beweeg ik mij in een ritme alsof ik nooit anders heb gedaan en raak ik haar ultieme binnenste en bid dat de tijd nooit zal stoppen; klaarkomen zit nul in mijn hoofd, dit wezen is bedoeld voor seks en dat weet ze ook.




Hoe anders was het de eerste keer toen ik berooid en bijna failliet in een bewaakt en bewoond kantoor woonde van 300m2 zonder warm water en we twee weken mochten bivakkeren in een huis van een bevriende aannemer; zoenend en lallend maakten we gebruik van zijn drankvoorraad.
Ik schenk een gin-tonic in, mijn favoriete drank.
Als in een film en roes wordt Kate enorm dronken, al halverwege haar eerste glas. I was totally shocked.
‘Kan je niet tegen sterke drank? Ben je echt zo puur?’
We bewegen langs elkaar heen en ik duw haar tegen de koelkast, die prompt voor het gevoel ontdooit.
Kate begint koortsig van geil en vrijheid mijn overhemd te ontknopen.
Dit gaat te snel vind ik, zij is te puur en te onontgonnen en ik knoop ze terug.
‘Kate asjeblieft, rustig aan zeg!’
Ik kijk haar diep in haar ogen en zie een wilde kat en opper dat we naar boven moeten gaan. In het bed van mijn vriend beginnen we elkaar te ontkleden en liggen naakt naast elkaar.
Ik voel een puur ontwikkeld, zonder hobbels of stress, zacht zoet lichaam en begin haar zachtjes te vingeren, een vagina zo nat dat ik bijna op hol sla en mijn lid wordt gigantisch stijf en wil haar penetreren.
Net op het moment dat ik naar binnen glij, duwt zij zich van mij af.
‘Kijk uit, een virus.’
Ik schrik mij lam, gentleman die ik ben, glij ik terug en probeer haar te kalmeren. Lieverd, met jou heb ik geen haast.
‘Dank je,’ klinkt het berustend.
‘Wil je anders - want wat kennen we elkaar nou - gewoon bij elkaar liggen en dromerig wegzakken in een slaap?’
‘Ja, graag.’
Samen liggen we tegen elkaar aan en mijn gedachten zoeken een eigen weg.
Dit meisje heeft wat meegemaakt zeg, 30 jaar getrouwd, net een half jaar gescheiden maar net zo mooi als een meisje van 16.


De volgende dag worden we wakker en het eerste wat zij kwijt wilt is fabuleus en oprecht echt:

‘Dit had ik nooit verwacht, ik kan volledig in vertrouwen bij je slapen.’
Ik ben overweldigd, dit is te bijzonder en besluit mijn beste kant te laten zien terwijl het allemaal vanzelf gaat.
‘Ik ga ervoor zorgen dat je trots op mij bent lieverd.’ ‘Als je lief voor mij bent, ben ik trots op je.’
Die zin had ik nog nooit gehoord, de liefde en de aantrekking was net één weekend.









Hoofdstuk 2



De zaterdag ervoor kwam ze naar Den Haag met de trein met heel veel opstoppingen.
De spoorwegen hadden net dat weekend een onderhoud en het duurde maar en het duurde maar. Ik werd er flauw van en dacht er het mijne van, oh ja, in mijn hoofd, dit is weer zo’n zwerver die er niets van meent.
Verbolgen ga ik naar beneden en tier tegen de baliemedewerker: ‘Hee, ik verwacht een supergaaf lief meisje en die bussen, daar zit ze niet in!’
De NS had bussen geregeld vanaf Leiden naar Den Haag, superveel consternatie en oponthoud! Tot mijn verbazing blijkt - ik was zelf al behoorlijk over de pis - dat de baliemedewerker zeer empathisch is en verklaart in alle rust, er komen er weer vier aan; daar zit zij zeker in.
Als in een laatste poging en hopend op geluk en een beter bestaan toog ik weer naar boven en de nieuwe bussen met gefrustreerde treinreizigers arriveren op het dak van Den Haag CS.
Juist als ik de hoop heb opgegeven, loopt de laatste bus leeg; vol drommen met mensen.
We hebben elkaar nog nooit gezien maar te midden van de kluwen met mensen komt daar een blondrode stoot van een vrouw, zelfbewust naar buiten lopen, de menigte in, alsof het zo bedoeld is, Mozes door de rode zee, alles en iedereen verpletterend en al het licht, als een bundel op haar mooie gelaat laat schijnen als in een vanzelfsprekendheid. Onze ogen vinden elkaar en haar ogen kleuren geel als de zon, jong, onschuldig en vol leven en vuur. Ik kijk terug, ze herkent mij en ik herken haar: zij is het en voor haar is er maar één man en die wil ik zijn.
Haar directheid en de kracht in haar blik verlammen mij voor enige seconden en ik draai weg in een besef: als ik die man ben moet ik alles laten zien maar zij kent mij nu al, haar staalblauwe ogen laten alles en iedereen in koud licht en onbeduidendheid oplossen, van dit soort loopt er maar eentje op deze aardkloot.

We lopen automatisch, als door magneten getrokken, en begroeten elkaar.
‘Mag ik aan je ruiken?’ Als in een paringsdans is dat al besproken aan de telefoon, we ruiken elkaar en ik voel direct absolute verbondenheid en we begeleiden elkaar het station uit richting centrum.
‘Kom ik laat je de stad zien.’
Door mijn verleden als designer en hippe horeca-kunstenaar had ik talloze restaurants ingericht.
We lopen alsof we elkaar al 1000 jaar kennen naar het Plein waar ik diverse tenten een smoel heb gegeven.
Bij Barlow gaan we koffiedrinken, ik heb 10 euro op zak en trakteer haar en zeg ‘Als je straks naar het toilet gaat, de trappen heb ik zo bewerkt dat ze oud en versleten lijken. Ook heb ik de hele kleursamenstelling bepaald.’
Ik voel mij diep in mijn hart een volslagen nepper want ik laat een oud succes zien en Kate komt terug met een blik van: Joh, ik neem je zoals je bent, je hoeft je niet te verkopen want ik ken je werk en ik vind je oké.

We groeten het personeel, en de manager kijkt me aan met een blik ‘hee, gaaf wijf heb je’ en ik voel mij totaal de man.
‘Zal ik je de beeldententoonstelling op het Lange Voorhout laten zien?’ In navolging van de beeldenroute Parijs heeft Maya Meier deze novelty naar Den Haag gehaald.
Geen zielig verhaal maar mijn kleding was sjofel en ik was zo dun als een vluchteling, van binnen voelde ik me afschuwelijk.
Tijdens de loop op het Lange Voorhout pak ik haar hand en die past wonderwel alsof het zo bedoeld is en samen kijken we elkaar lachend aan.
Tot mijn grote verbazing begint Kate diverse beelden aan te raken en als door een horzel gestoken zeg ik ‘Dat mag niet, dat is kunst.’
Kate, normaal als altijd lacht het weg, ‘Ik wil het even voelen, dat mag want dit is kunst in het openbaar.’
Ik ben verpletterd. Ja, dat is vrijheid, en mijn ogen zoeken een teken van herkenning; ik ben net zoals jij, ik ben net zoals jij. We lopen wandelend verder, onze aantrekking vergroot bij elke stap die wij zetten en ik voel mij licht en een nog groter gevoel van lotsbestemming of wat dan ook vult mijn hele borstkas, lijf en brein, zo heb ik mij jaren niet gevoeld en ik vertel honderduit in een vertrouwen dat zonder schaamte of rem snel en direct er steeds verder uitrolt.
Wat een vrouw, denk ik, dit is niet gewoon ‘die kan elke vent krijgen’, wie ben ik in godsnaam om een kans te krijgen.
We pauzeren even en ze trekt een boterhamzakje uit haar tas en kijkt mij begripvol aan.
‘Ik had begrepen dat je weinig geld had dus kom, we eten even een broodje.’
Meer naturel krijg je ze niet en ze geeft mij een cadeautje, een leren sleutelhanger van Suriname, een kleinood, maar omdat zij het geeft krijgt het een enorme emotionele lading en ik raak ontroerd.
Een ontroering die zij mij in situaties die daarna vaak zouden volgen keer op keer zou onthutsen.
En mijn hart nog meer met haar zou verbinden.

Op de Dennenweg trakteer ik haar op een glas witte wijn, mijn laatste geld, het personeel dat ik allemaal nog ken uit mijn succestijd begroetend.
Het gesprek en het contact wordt steeds intiemer en ik noem de hele slechte band die ik heb met mijn moeder en dat ik daarom heel lang de vrouw respectloos heb behandeld.
Kate begint opeens te huilen in een verdriet die mijn keel doet dichtslaan, mij wijzend op het feit dat deze slechte zogenaamde versierzin totaal nul op zijn plaats is en ik begin mij enorm te verontschuldigen en probeer haar verdriet te dempen.
Ze begrijpt de situatie en schermt mij af met de zin ’daar kan je niets aan doen’ en ‘ík heb net een huwelijk gehad van 30 jaar die op leugens gebaseerd was.’
Ik kan mezelf wel voor mijn kop schieten. ‘Sorry, sorry, sorry, dat wist ik niet.’

‘Dat kun je ook niet weten, je bent lief.’
Het personeel voelt de pijn en ik gebaar dat we rust willen wat Kate enorm apprecieert.
‘Zullen we hier weggaan?’ opper ik.
‘Graag.’
Ken je Pulchri, een waar Bastion, één van Hollands oudste kunstinstituten.
Maya Meier, die hier de beeldenroute heeft georganiseerd houdt hier ook kantoor.
In een zenuwreflex probeer ik mijn mooie gezelschap te imponeren, wat achteraf ijdel blijkt want Kate is moeilijk te imponeren.
‘Being, not acting’, is haar motto, later maak ik hier een treffend schilderij over want zelfs dat brengt zij in mij terug.
De liefde voor de liefde, de kunst, het leven en het gevoel. Wat een wijf, zeg ik keer op keer in mijn hoofd.

Beelden schieten voortdurend heen en weer, Kate heeft een stortvloed aan gedachten en herinneringen als een oceaan kolkend en steeds bewegend in een oneindigende stroom achter- gelaten, steeds keert alles weer terug.
Seks heeft geen rem en is totale vrijheid anders geniet je ook niet. Dat staat gebrand in mijn brein en voorhoofd. Kate kijkt mij beduusd aan en haar ogen branden haar gezicht uit.
Kom op mij zitten, en speels doet ze haar gezicht naar achter en rijdt mijn lul in een super communicatieve één-op-één-kadans.
Ik duw haar licht van mij af en druk mijn gezicht tussen haar benen en stoot in één keer mijn tong diep in haar hete warme kut. Kirrend komt ze klaar, ‘wat doe je, wat doe je.’ Haar sneetje is nu zo nat dat ik haar keihard ga nemen en over haar heen hang. Door de geilheid krijg ik mijn mond niet meer dicht en hijg en fluister zacht ‘Er komt kwijl , spuug en geil uit mijn mond, kut, sorry, maar dit is zo lekker.’
‘Laat het spuug maar gaan, ik wil het opvangen en proeven met mijn mond.’
Echt een absurde, heerlijke, rijpe vrouw. Ongekend. De rest kunt u er natuurlijk wel bij verzinnen,
vriendelijke lezer, maar Kate blijft op stoom en verbazen, beauty and brains all over.
‘Vind je het lekker, mijn tong diep in je kut?’
‘Ja, maar ik vind het zo vernederend zo op je gezicht.’
Ik schud mijn hoofd heel resoluut: ‘Kate in seks is er geen rem, alles is lekker, in seks heb je geen moraal, stommie. Hoewel seks met dieren en kinderen is bij mij wel de grens, maar dat is logisch, want dat is goor en pervers.’
test
review:
*verplichte velden